Τα νέα μας

Θεσσαλονίκη, «Εναλλακτική Πρωτεύουσα» των Βαλκανίων

153375-salonica___olympos

Του Γιώργου Στάμκου στο tvxs.gr

Έναν αιώνα μετά την απελευθέρωσή της από τα δεσμά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την ενσωμάτωση της στην Ελλάδα, η Θεσσαλονίκη πέρασε πολλές περιπέτειες, αλλά δεν απαλλάχθηκε ποτέ από τους μύθους, από τα συμπλέγματά και τις ψευδαισθήσεις της.

H Θεσσαλονίκη δεν είναι η “οικονομική πρωτεύουσα” των Βαλκανίων, που επί δύο δεκαετίες διατυμπάνιζαν για ψηφοθηρικούς λόγους οι Έλληνες πολιτικοί (ντόπιοι και του Κέντρου) των δύο κυβερνητικών κομμάτων, ώστε να κολακεύουν τον ευαίσθητο, ακόμη και στις ιδανικότερες συνθήκες, τοπικισμό των Θεσσαλονικέων. Δεν είναι πολιτικό κέντρο αποφάσεων ή ένα “Βαλκανικό City” του σύγχρονου τουρμποκαπιταλισμού με φιλοδοξίες γεωοικονομικής διείσδυσης στη βαλκανική της ενδοχώρα και στυγνής εκμετάλλευσής της. Και ασφαλώς δεν είναι πρωτεύουσα κανενός κράτους.

Η Θεσσαλονίκη θα μπορούσε ωστόσο να είναι η “Εναλλακτική Πρωτεύουσα των Βαλκανίων”. Καταρχάς, λόγω γεωπολιτικής θέσης και ιστορίας, η Θεσσαλονίκη διαθέτει ένα τεράστιο φυσικό δυναμικό σε λανθάνουσα κατάσταση και μια διεθνή πολιτιστική ακτινοβολία που ξεπερνά τα σύνορα της Ελλάδας. Αυτή η δυναμική “συνωμοσία” της Γεωγραφίας με την Ιστορία έχουν καταστήσει τη Θεσσαλονίκη ανά τους αιώνες ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά, εμπορικά και πολιτιστικά κέντρα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Καθόλου τυχαίο λοιπόν που η Θεσσαλονίκη είναι η μοναδική πόλη μεταξύ Κωνσταντινούπολης (ιστορική πρωτεύουσα δύο αυτοκρατοριών) και Μονάχου (πρωτεύουσα της Βαυαρίας και ισχυρό οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της Γερμανίας), που έχει πληθυσμό πάνω από ένα εκατομμύριο κατοίκους ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΚΡΑΤΟΥΣ. Το γεγονός αυτό από μόνο του αναδεικνύει το τεράστιο φυσικό δυναμικό της, που παραμένει εν πολλοίς ανεκμετάλλευτο.

Τι σημαίνει ωστόσο “Εναλλακτική Πρωτεύουσα των Βαλκανίων”;

  • Σημαίνει να γίνει επιτέλους η Θεσσαλονίκη μια Ανοικτή και Φιλόξενη Μητρόπολη -αποβάλλοντας κάθε ξενοφοβικό και κλειστοφοβικό σύμπλεγμα καθώς και τη στείρα αντιπαράθεσή της με την υδροκέφαλη Αθήνα- που θα φιλοξενεί όλο τον χρόνο συνεχείς εκδηλώσεις (πολιτιστικές, καλλιτεχνικές, επιστημονικές κ.α.), διεθνείς “εναλλακτικές διασκέψεις” (π.χ. για το ζήτημα της αντιαπαγόρευσης, των διακρίσεων κατά των γυναικών, των δικαιωμάτων των πεζών, της ηλεκτρονικής παρακολούθησης και της καταπάτησης της ιδιωτικότητας κ.α.) καθώς και εναλλακτικά φεστιβάλ (π.χ.. εναλλακτικές μορφές τέχνης και υποκουλτούρας, αντιαπαγορευτικά φεστιβάλ, Gay Pride, Γυμνή Ποδηλασία κ.α.), που θα απευθύνονται κυρίως στους νέους της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου λειτουργώντας ως ένα “τεχνο-αλχημιστικό εργαστήρι” του 21ου αιώνα, ως ένας Κόμβος σύνθεσης και ανάπτυξης νέων ιδεών και καλλιτεχνικών τάσεων με διεθνή ακτινοβολία.
  • Σημαίνει να γίνει η Θεσσαλονίκη μια “θερμοκοιτίδα” νέων τεχνολογιών, φιλικών προς το περιβάλλον, έχοντας ως επίκεντρό τους τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και την αειφόρο ανάπτυξη. Να βρεθεί στην πρωτοπορία ίδρυσης νέων μικρομεσαίων επιχειρήσεων υψηλής τεχνολογίας και λογισμικού, που θα αξιοποιούν δημιουργικά το εξαίρετο και καλά εκπαιδευμένο νεανικό δυναμικό της, παράγοντας κυρίως υψηλής ποιότητας “πολιτιστικά προϊόντα” (ταινίες, ντοκιμαντέρ, εκπαιδευτικά Video Games, Animations, μουσικά βίντεο, hi tech παραστάσεις κ.α.) τα οποία θα απευθύνονται στην παγκόσμια αγορά.
  • Σημαίνει να γίνει η Θεσσαλονίκη ένα θεσμοθετημένο ή έστω άτυπο “Καλλιτεχνικό Άσυλο”, μια “εναλλακτική προσφυγούπολη”, που θα υποδέχεται και θα φιλοξενεί πρωτοποριακές τάσεις και προκλητικούς καλλιτέχνες, που σε άλλες χώρες (κυρίως Τριτοκοσμικές) είναι υπό δίωξη για τις πολιτικές και άλλες ιδέες και απόψεις τους, για το ίδιο τους το ανατρεπτικό έργο. Να τους παρέχει ένα “εναλλακτικό διαβατήριο”, ώστε να διαμένουν και να δημιουργούν στη Θεσσαλονίκη χωρίς να φοβούνται ότι θα υποστούν διώξεις, διακρίσεις ή λογοκρισία. Να ανακηρυχθεί έτσι η Θεσσαλονίκη “Πόλη του Ελεύθερου Πνεύματος”, πόλη των “Ελεύθερων Δημιουργών” και πόλη που βρίσκεται στην πολιτιστική πρωτοπορία της ανθρωπότητας.
  • Σημαίνει να γίνει η Θεσσαλονίκη πόλη των “Ελευθεριακών Χώρων”, των αυτοδιαχειριζόμενων πολιτιστικών και καλλιτεχνικών κέντρων, των “Ελεύθερων Ζωνών” κατοικίας και δράσης ιδιαίτερων καλλιτεχνικών ομάδων και δημιουργών (π.χ. στα πρότυπα της Κοπεγχάγης), αξιοποιώντας τους άφθονους εγκαταλελειμμένους και παρηκμασμένους βιομηχανικούς χώρους, τα παλιά εργοστάσια και αποθήκες στο λιμάνι, τα διάφορα νεοκλασικά κτίρια που φθείρονται άσκοπα από το χρόνο, γειτονιές που υποβαθμίζονται συνεχώς και να γίνουν όλοι αυτοί οι χώροι νέες “Κυψέλες Δημιουργίας” του 21ου αιώνα.
  • Σημαίνει να υιοθετήσει η Θεσσαλονίκη έναν πιο ανθρώπινο τρόπο ζωής, φιλικό προς το περιβάλλον, που θα ευνοεί τους πεζούς και τους ποδηλάτες -και άλλους εναλλακτικούς τρόπους μαζικής μεταφοράς- εις βάρος της κυριαρχίας των ρυπογόνων (ατμοσφαιρικά, ηχητικά και αισθητικά) αυτοκινήτων. Να δημιουργηθούν στο κέντρο της πόλης “Ζώνες Slow Motion”, με χαμηλή ηχορύπανση και ένταση, με καταστήματα Slow Food, που θα ευνοούν τις ανθρώπινες επαφές και συζητήσεις, τις ανταλλαγές απόψεων σε περιβάλλοντα “χαμηλής έντασης”, ιδανικά για την αφομοίωση νέων ιδεών, αλλά και ελκυστικά για την αγχολυτική περιήγηση των ξένων επισκεπτών της πόλης.
  • Σημαίνει να αποβάλλει επιτέλους η Θεσσαλονίκη τα όποια συντηρητικά, εθνικιστικά και ξεονοφοβικά αντανακλαστικά διαθέτει ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας της, έπειτα από δεκαετίες “πλύσης εγκεφάλου” ότι αποτελεί “Πόλη των Συνόρων” και βρίσκεται συνεχώς υπό ξένη απειλή. Ορισμένοι πρέπει επιτέλους να το χωνέψουν πως ο Ψυχρός Πόλεμος έχει τελειώσει εδώ και 25 χρόνια, πως οι Βαλκανικοί Πόλεμοι τέλειωσαν πριν από έναν αιώνα και η Θεσσαλονίκη δεν απειλείται πλέον από κανέναν και δεν είναι μαι “μεθοριακή πόλη” -αντίθετα είναι μια πόλη-λιμάνι, ένας πολύτιμος κόμβος στο κέντρο πλέον των Βαλκανίων.

Η Θεσσαλονίκη, Εναλλακτική Πρωτεύουσα των Βαλκανίων θα πρέπει να είναι ανοικτή προς το έξω κόσμο, μια ανοικτή μητρόπολη και όχι ένα κλειστοφοβικό “κεφαλοχώρι των Βαλκανίων”. Να μη φοβάται να ρισκάρει, να εξερευνά το νέο, το διαφορετικό και το άγνωστο και να καταστεί έτσι μια δυναμική εξέδρα εξακτίνωσης ιδεών, καλλιτεχνικών τάσεων και εναλλακτικού τρόπου ζωής προς Δύση και Ανατολή, Βορρά και Νότο. Μια πόλη-φάρος του Ελληνισμού του 21ου αιώνα, όπως ήταν και η Αλεξάνδρεια της Ελληνιστικής Εποχής.

Η Θεσσαλονίκη, Εναλλακτική Πρωτεύουσα των Βαλκανίων, θα μπορούσε να γίνει το νέο όραμα των Θεσσαλονικέων για τον 21ο αιώνα. Ένα όραμα που θα αξιοποιεί τα δυναμικά στοιχεία της παραδοσιακής κοσμοπολίτικης κουλτούρας της πόλης μας αλλά και θα δημιουργεί νέες τεχνο-πολιτιστικές συνθέσεις που θα εκτοξεύσουν και πάλι τη Θεσσαλονίκη στην τροχιά των πιο ζωντανών και δυναμικών πόλεων όχι μόνον της Ευρώπης αλλά και ολόκληρου του πλανήτη.

Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του περιοδικού ΖΕΝΙΘ (www.zenithmag.wordpress.com). Ζει και δημιουργεί στη Θεσσαλονίκη και ταξιδεύει συχνά στη βαλκανική ενδοχώρα.

Συνέχεια

Μ όπως… Μετάβαση!

153210-eco

Της Τζέννυς Γκιουγκή στο tvxs.gr

Πάντα έβρισκα την ιστορία της φυλής των Ραπα-Νουι ιδιαίτερα συναρπαστική –από ανθρωπολογικής πλευράς. Ο πανάρχαιος πολιτισμός τους ευθύνεται για τα τεράστια, ανθρωπόμορφα γλυπτά στο Νησί του Πάσχα, που η κατασκευή τους αποτελεί μυστήριο μαζί με τις Πυραμίδες και το Stonehenge.
Οι Ραπα-Νουι λοιπόν, κατεξοχήν ψαράδες στο επάγγελμα, αναγκάστηκαν κάποια στιγμή να εγκαταλείψουν τον τόπο τους γιατί …ξεκλήρισαν ολόκληρο το δάσος και δεν υπήρχαν πια κορμοί για να γίνουν βάρκες – λέγεται ότι στο νησί τους φύτρωναν οι ψηλότεροι φοίνικες σε όλο τον Ειρηνικό!

Αυτή η ιστορία πάντα με συνέπαιρνε γιατί μου φαινόταν αδιανόητο πως κατάφεραν να φτάσουν εκεί, να κόψουν μέχρι και το τελευταίο εναπομείναν δένδρο χωρίς να συνειδητοποιούν τι κάνουν, χωρίς να σκεφτούν ποτέ ότι το δάσος, όπως όλοι οι πόροι θέλει φροντίδα…

Κι αν φαντάζει περίεργο πως έφτασαν οι Ραπα-Νουι ως εκεί, πως είναι δυνατόν να βλέπανε την καταστροφή να έρχεται μα παρόλα αυτά να μην κάνουν τίποτα για να αλλάξουν τα πράγματα … αρκεί να δούμε τη συλλογική μας αντίδραση ως ανθρωπότητα σχετικά με την εξάρτησή μας από πηγές ενέργειας πεπερασμένες, που κάποια στιγμή θα μας αφήσουν χρόνους. Όλοι το γνωρίζουμε, κι όμως φερόμαστε λες και το πετρέλαιο δε θα τελειώσει ποτέ.

Μέσα από αυτή τη συνειδητοποίηση δημιουργήθηκε το ‘Κίνημα της Μετάβασης’ (Transition Movement), που σκοπό έχει να κάνει την μετάβασή μας σε νέες μορφές ενέργειας και διαβίωσης πιο ομαλή, επιστρατεύοντας νέες μεθόδους σκέψης και αντίληψης.

Συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για κάτι μοναδικό και πολύ διαφορετικό, όταν είδα ότι σε μια συνάντηση ομάδας μετάβασης οι συμμετέχοντες πριν ξεκινήσουν να συνομιλούν έκλεισαν όλοι τα μάτια, και σιωπηλά, ο καθένας μέσα του φαντάστηκε την γειτονιά του όπως θα ήθελε να είναι. Έβαλαν τους εαυτούς τους σε δημιουργική κατάσταση και μετά ξεκίνησαν τη συνεδρίαση. Κατευθείαν ήρθαν στο νου άπειρες συνελεύσεις στις οποίες παρευρέθηκα, όπου με το καλημέρα αρχίζουν οι συγκρούσεις οι φωνές και οι διενέξεις, η ασυνεννοησία και ο εκνευρισμός.

Η Εσωτερική Μετάβαση (Inner Transition) είναι ένα ισχυρό, απαραίτητο και μεταμορφωτικό εργαλείο σε πολλές από αυτές τις ομάδες. Χρειάζεται να στρέψουμε το βλέμμα μας και λιγάκι προς τα μέσα για να αναγνωρίσουμε τελικά ποιοι είμαστε, πια είναι τα πραγματικά μας θέλω, οι πραγματικές μας ανάγκες, τα κίνητρα, και οι φόβοι μας.

Να καταφέρουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, να μάθουμε να ακούμε, και να συνεργαζόμαστε και να αποκτήσουμε μια πιο ολιστική ματιά του κόσμου αντικαθιστώντας το ‘ζουμ’ φακό της εξειδίκευσης με τον ‘ευργώνιο’ της οικουμενικότητας και της διασυνδεσιμότητας των πάντων με τα πάντα.
Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της μετάβασης είναι ότι αποσκοπεί σε βαθιές αλλαγές που γίνονται με αργά και σταθερά βήματα, περιλαμβάνουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της τοπικής κοινωνίας -τόσο κατά τον σχεδιασμό όσο και κατά την εφαρμογή τους, και δίνουν φωνή σε όλα τα μέλη μιας κοινότητας, ειδικά στα παιδιά.

Αυτό το ‘αργά και σταθερά’ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους γοργούς ρυθμούς μας, την συνεχή ανάγκη μας για ‘γρήγορα αποτελέσματα’ και το μότο ‘harder, better, bigger, faster, stronger’- το καρότο που μας (υπο)κινεί σαν κοινωνία αιώνες τώρα. Η Φύση κινείται με εντελώς διαφορετικούς χρόνους και έχει τον τρόπο της να φροντίζει όλα τα όντα, από το μικρότερο μέχρι το πιο μεγάλο. Ένα υγιές οικοσύστημα βασίζεται στην ισορροπία –κάτι που στις ανθρώπινες, καπιταλιστικές ειδικά, κοινωνίες έχει χαθεί προ πολλού, ακολουθώντας τον νόμο του ισχυρού ή όπως στην περίπτωση της ‘δημοκρατίας’ την θέληση των πολλών, αφήνοντας πάντα στην απέξω τους λίγους, αδύναμους ή μικρούς.

Οι ομάδες μετάβασης μεταμορφώνουν αργά τις τοπικές κοινωνίες από τα κάτω, ενδυναμώνοντας όλα τα μέλη τους ατομικά και συλλογικά. Βρίσκουν λύσεις σε θέματα που απασχολούν τους κατοίκους μιας περιοχής, κάνουν τους πολίτες συμμετοχικούς, αναγνωρίζοντας τις δυνατότητες τους και το δυναμικό της ομάδας, μπαίνοντας στη δράση αντί να βρίσκονται συνέχεια στη γκρίνια και την αδράνεια του να περιμένεις πάντα κάτι από την απρόσωπη και αργοκίνητη ‘πολιτεία’. Επιτρέπουν στους ανθρώπους να ονειρεύονται αλλά και να δημιουργούν μόνοι τους τις συνθήκες ώστε τα όνειρα αυτά να υλοποιηθούν.

Η Μετάβαση δεν είναι η τελευταία μόδα για να ακολουθήσει κανείς. Είναι ένας τρόπος να δούμε την πραγματικότητα γύρω μας όπως ακριβώς είναι, να σχεδιάσουμε λύσεις που θα είναι εφικτές με γνώμονα το απώτερο μέλλον, ξεκινώντας από μικρές, βιώσιμες αλλαγές στο τώρα μας. Το αποτέλεσμα είναι μικροί θύλακες αυτάρκειας και αειφορίας με σεβασμό στον πλανήτη ακόμη και μέσα σε αστικά περιβάλλοντα, με δυνατούς δεσμούς συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη τους, και τοπικές κοινωνίες δεμένες και πιο χαρούμενες.

Στην Ελλάδα υπάρχουν τρεις τέτοιες ομάδες καταγεγραμμένες, αλλά μόνο μία -αυτή στην Ακαδημία Πλάτωνος, στην Αθήνα, έχει να επιδείξει πραγματικό έργο. Προσωπικά, φαντασιώνομαι τέτοιες ομάδες να ξεπηδούν παντού και να γεμίζουν οι πόλεις μας από ‘γειτονίες σε δράση’!

H Τζέννυ Γκιουγκή είναι υποψήφια δημοτική σύμβουλος Θεσσαλονίκης με τις Γειτονιές σε δράση-Οικολογία,Αλληλεγγύη,Πολιτισμός, σύμβουλος επιχειρήσεων και ακτιβίστρια για τη διατροφική κυριαρχία

Συνέχεια

Ελεάννα Ιωαννίδου: Αλληλεγγύη-πολιτισμός, απάντηση στη βαρβαρότητα

01

Η Ελεάννα Ιωαννίδου είναι δικηγόρος και πολύτεκνη μητέρα, επικεφαλής της δημοτικής κίνησης Θεσσαλονίκης«Γειτονιές σε Δράση – Οικολογία, Αλληλεγγύη, Πολιτισμός». Στη συνέντευξη της στο Tvxs μιλάει για το πρόγραμμα της κίνησης, την τετραετία Μπουτάρη αλλά και τις άκαρπες προσπάθειες κοινής εκλογικής καθόδου με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Κυρία Ιωαννίδου, πώς μετά από μια πορεία ως εκπρόσωπος τύπου των οικολόγων, ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική κι αργότερα υποψήφια ευρωβουλευτής με τους Οικολόγους Πράσινους, βρεθήκατε να διεκδικείτε τον δημαρχιακό θώκο της Θεσσαλονίκης;

Δεν ήταν και τόσο δύσκολη διαδρομή, έχω γεννηθεί και ζήσει όλη μου την ζωή στην Θεσσαλονίκη και δεν έπαψα να έχω δράση στα κοινά της πόλης μου, είτε ως δικηγόρος σε σημαντικές υποθέσεις για το περιβάλλον της πόλης (υποθαλάσσια, Αλλατίνη, δάσος Σέιχ Σου, ρέμα Σαράντα Εκκλησιών, Νέα Παραλία, ΧΥΤΑ Μαυροράχης και άλλες) είτε με την ενεργό παρουσία μου σε κινήματα της πόλης για τα κοινωνικά δικαιώματα, ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές και τον φασισμό, σε δράσεις για την κοινωνική οικονομία, για τα δικαιώματα των παιδιών και των μητέρων και άλλες.

Μετά την παραίτηση μου από την Ευρωλίστα, η οποία έγινε για λόγους που δημοσιοποίησα μέσα από το TVXS, ήρθε η πρόταση για τον Δήμο, από μέλη των Οικολόγων εδώ στην Θεσσαλονίκη. Μετά από τις σχετικές διαδικασίες, μια ομάδα, νέων κυρίως, προερχόμενοι οι περισσότεροι από τον χώρο των κινημάτων της πόλης, ξεκινήσαμε τις “Γειτονιές σε Δράση”.

Σύντομα η κίνηση αγκαλιάστηκε από πολλές και πολλούς πολίτες που συμμερίζονται τις αγωνίες μας, ανθρώπους που παλεύουν για την επιβίωση τους σε μια αφιλόξενη πόλη και σε πολύ δύσκολους καιρούς, με όπλο την πεποίθηση ότι με το χρώμα μπορούμε να πολεμήσουμε το μαύρο στις ζωές μας, ότι η αλληλεγγύη και ο πολιτισμός είναι η απάντηση στην επέλαση της βαρβαρότητας κι ότι το περιβάλλον και τα συλλογικά αγαθά πρέπει να είναι είναι η κόκκινη γραμμή που θα αφυπνίσει την κοινωνία.

Ο Μπουτάρης δεν είναι καλός Δήμαρχος; Οι Οικολόγοι τον είχατε υποστηρίξει το 2006, αλλά και στον 2ο γύρο των εκλογών του 2010. Μάλιστα στην συνάντηση της Πρωτοβουλίας με τον κύριο Τρεμόπουλο κι άλλα στελέχη είχε διαφανεί η διάθεση συνεργασίας.

Οι συναντήσεις έγιναν στο πλαίσιο της πάγιας πολιτικής προτεραιότητας των Οικολόγων για συνεργασίες στην αυτοδιοίκηση και σε κλίμα πολιτικής ευγένειας. Στις διαδικασίες μας αξιολογήσαμε ότι η θητεία της διοίκησης Μπουτάρη απέτυχε σε πολύ κρίσιμα σημεία για την ποιότητα ζωής στην πόλη. Η πόλη παραμένει βρώμικη, η ατμοσφαιρική ρύπανση αυξήθηκε, η προσβασιμότητα χειροτέρεψε, γενικά στο θέμα του περιβάλλοντος την τελευταία τετραετία η διοίκηση κινήθηκε κάτω από την βάση.

Επίσης κρίναμε ότι στον καιρό που η χώρα πληρώνει το τίμημα της κρίσης και των μνημονίων, ο Δήμος πρέπει να σταθεί με αποφασιστικότητα στην προάσπιση της κοινωνίας, είτε με πολιτικές στήριξης των αδυνάτων, είτε μπαίνοντας μπροστάρης στην υποστήριξη των συλλογικών αγαθών. Το παράδειγμα με την επαμφοτερίζουσα στάση του κυρίου Μπουτάρη στο ζήτημα της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ ή η δυσκολία του να πάρει καθαρή θέση για το θέμα της εξόρυξης στην Χαλκιδική, προδίδουν την προσήλωση σε ένα μοντέλο “ανάπτυξης” που μας βρίσκει αντίθετους.

Παράλληλα, αν και δεν βρισκόμαστε πια στις ένδοξες μέρες Παπαγεωργόπουλου, είναι σαφές ότι δεν έχουν γίνει εκείνες οι απαραίτητες τομές που θα σφραγίσουν το νοσηρό παρελθόν. Έχουμε ακόμα τεράστιο δρόμο να διανύσουμε στο ζήτημα της διαφάνειας, των σχέσεων Δήμου-δημότη, των θεσμών συναπόφασης ή της αποκέντρωσης των αρμοδιοτήτων του Δήμου στα Διαμερίσματα και, βέβαια, στις Γειτονιές. Δεν απαξιώνουμε το θετικό έργο, όπου έγινε, αλλά δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε ως προς την σημαντική διαφορά αντίληψης και προτεραιοτήτων που είχαμε ήδη διακρίνει από το 2010 όταν, ήδη τότε, είχαμε επιλέξει την αυτόνομη κάθοδο.

Κάνετε τον κύριο Καλαφάτη να ακούγεται μια καλή επιλογή για τον 2ο γύρο…

Ο κύριος Καλαφάτης δεν μένει στο απυρόβλητο. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Μιλάμε για μέλος της πιο ανάλγητης κυβέρνησης που έχει γνωρίσει ο τόπος μεταπολιτευτικά, ο οποίος τώρα προσπαθεί να φτιασιδωθεί τον καθημερινό, διπλανό μας άνθρωπο. Έχει στηρίξει όλες τις πολιτικές που έχουν φέρει τους Έλληνες στην εξαθλίωση και τώρα θα αναλάβει να σταθεί απέναντι σε αυτές τις πολιτικές; Χωρίς καν να έχει παραιτηθεί από την βουλευτική του έδρα;

Ας μην ξεχνάμε ότι έρχεται με προίκα την θητεία του ως αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος σε μια χώρα, όπου το περιβάλλον αποτελεί αντικείμενο λεηλασίας, για να θέσει υποψηφιότητα στην πρωτεύουσα της αιθαλομίχλης και της έλλειψης πρασίνου. Οι πρόσφατες δηλώσεις του για το νερό που αυτή τη στιγμή ξεπουλιέται στη Θεσσαλονίκη, καθώς και το τελευταίο του φωτογραφικό νομοσχέδιο -υπέρ της “Ελληνικός Χρυσός” και κατά του Συντάγματος- μαρτυρούν το δρόμο που θα ακολουθήσει και στην υπόθεση του Δήμου.

Πάντως, για να απαντήσω και στο κρυφό σας ερώτημα, δεν αποτελεί θέμα για μας ο δεύτερος γύρος. Όταν χρειαστεί, θα ακολουθήσουμε συλλογικές και διάφανες διαδικασίες και θα αποφασίσουμε, υπενθυμίζοντας βέβαια ότι ο 2ος γύρος αποτελεί μια διαδικασία νόθευσης της λαϊκής βούλησης.

Συμπλέετε σε πολλά ζητήματα με τον ΣΥΡΙΖΑ κι είχε κυκλοφορήσει έντονα η φήμη για συνεργασία σας για τον Δήμο της Θεσσαλονίκης. Γιατί δεν προχώρησε;

Με τον κόσμο της Αριστεράς έχουμε βρεθεί σε πολλούς αγώνες και για την δημοκρατία και για το περιβάλλον. Δεν σας κρύβω ότι απογοητευτήκαμε από την επιλογή του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί με μια απομονωτική λογική κομματικής καταγραφής. Δυστυχώς χάθηκε έτσι μια σημαντική ευκαιρία για μια συνάντηση των δύο χώρων, με την μορφή της ισότιμης συμμαχίας των δύο δημοτικών ομάδων, η οποία θα δημιουργούσε συνθήκες δυναμικής για ριζικές αλλαγές στην πορεία του Δήμου.

Αυτή η αυτοπαγίδευση, από πολλούς συναδέλφους σας χαρακτηρίστηκε “λευκή πετσέτα”, οδήγησε και στην αναπαραγωγή ενός στείρου και παρωχημένου τρόπου προσέγγισης των προβλημάτων της πόλης με προτάσεις του κου Μηταφίδη, βγαλμένες από το χρονοντούλαπο της ιστορίας. Αλίμονο εάν περιμένουμε με αθρόες προσλήψεις στις υπηρεσίες του Δήμου, να λύσουμε το πρόβλημα της ανεργίας ή εάν δεν κατανοούμε ότι το νερό χρειάζεται συλλογική διαχείριση, για να θεωρείται “κοινό αγαθό”.

Όσο δεν μπορεί να ανήκει σε μια ιδιωτική επιχείρηση, άλλο τόσο δεν πρέπει να ανήκει και σε δημοτική, ειδάλλως, μετατρέπεται σε περιουσιακό στοιχείο με ο,τι βλέπουμε πλέον να σημαίνει αυτό. Προσωπικά βέβαια, εύχομαι καλή επιτυχία στην Ανοιχτή Πόλη και τον επικεφαλής της, του οποίου την ιστορική διαδρομή τιμώ και σέβομαι.

Η διοίκηση Μπουτάρη ανακοίνωσε πλεόνασμα 15 εκατομμυρίων ευρώ για το 2012. Χρηστή διαχείριση ή αιματηρές οικονομίες;

Να το και το πρωτογενές πλεόνασμα! Αυτή η διοίκηση δείχνει να παίρνει μαθήματα επικοινωνίας κατευθείαν από το Μαξίμου. Λίγες εβδομάδες πριν, είχαν παρουσιάσει αποσπασματικά μια έκθεση ξένου οργανισμού, για να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι η πόλη είχε βραβευτεί για την εξωστρέφεια της και το φιλικό κλίμα για επενδύσεις. Το ανάλογο του success story δηλαδή. Τώρα εμφανίστηκε το πλεόνασμα. Δεν χρειάζεται να πω πόσο επιφυλακτική είμαι απέναντι σε τέτοιες ανακοινώσεις. Την ίδια ώρα, η ίδια διοίκηση χρησιμοποιεί την οικονομική στενότητα ως δικαιολογία για την απουσία της από κρίσιμους τομείς στήριξης της πόλης και των πιο αδύνατων κατοίκων της.

Πρόσφατα εγκαλέσατε το TV100, την Δημοτική Τηλεόραση, για την μη κάλυψη της συνέντευξης τύπου, όπου παρουσιάσατε το όνομα της παράταξης και τους υποψηφίους σας. Υπάρχει πραγματικά ζήτημα πολυφωνίας στα δημοτικά μέσα;

Στο συγκεκριμένο γεγονός δόθηκε μεγαλύτερη βαρύτητα από όσο του αναλογεί, άλλωστε η δημοσιογράφος που το χρεώθηκε, προσπάθησε, έστω ετεροχρονισμένα, να καλύψει την εκδήλωση. Την επόμενη μέρα βέβαια, υπήρξε ανακοίνωση για το θέμα της ισότιμης κάλυψης της προεκλογικής δραστηριότητας και από άλλη δημοτική παράταξη. Τούτο με πείθει ότι 50 μέρες πριν τις εκλογές, είναι σαφής η ανάγκη να υπάρξει άμεσα μια σύσκεψη της διεύθυνσης των δημοτικών μέσων με τις υποψήφιες δημοτικές παρατάξεις, για τους όρους, με τους οποίους διεξάγεται ο προεκλογικός αγώνας. Το TV100 αποτελεί μια θυσία των κατοίκων της πόλης, ας προστατεύσουμε το κύρος του.

Σε τι διαφοροποιείται ο συνδυασμός σας από τους άλλους;

Καλύτερα να με ρωτούσατε σε τι μοιάζει: μόνο στο ότι συμμετέχει στην ίδια κάλπη. Κατά τα άλλα, είμαστε μια πολύχρωμη ομάδα ανθρώπων, χωρίς κομματική ή άλλη καθοδήγηση και με πολύ τολμηρές προτάσεις και διαδικασίες. Στις συνελεύσεις μας χρησιμοποιούμε σύγχρονες διαδικασίες ισότιμης συμμετοχής όλων των μελών, ενώ στην διπλανή αίθουσα λειτουργεί χώρος δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά, προκειμένου οι γονείς, νέοι δραστήριοι άνθρωποι ως επί το πλείστον, και ειδικά οι μητέρες, να μην αποκλείονται από τα κοινά.

Εκτός από όσα σας ανέφερα, στην ατζέντα μας θα βρείτε ζητήματα που δεν υπάρχουν καθόλου στις προτεραιότητες των υπολοίπων. Την ώρα που αναγνωρίζουμε την ανεργία και τη ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών υγειονομικής περίθαλψης ως τα μεγαλύτερα διακυβεύματα των ημερών μας, οι λύσεις που προτείνουμε για τη αντιμετώπισή τους διαφέρουν ριζικά από όσα προτείνουν οι άλλοι. Θεωρούμε πως η ανεργία θα πολεμηθεί ταυτόχρονα σε δύο μέτωπα: επενδύοντας από τη μια στην λειτουργικότητα της πόλης, στο να είναι η πόλη “φιλική” στον κάθε χρήστη της, άρα φιλόξενη και για τους επισκέπτες της, και από την άλλη στον πολιτισμό της, την τεράστια, πολύχρωμη μα και μαρτυρική ιστορία της, αλλά και το δημιουργικό καλλιτεχνικό και επιστημονικό παρόν της.

Πρότυπό μας είναι ευρωπαϊκές πόλεις που επενδύουν στον πολιτισμό, όπως το Λονδίνο, το Άμστερνταμ ή το Βερολίνο (για να θυμηθούμε και το παλιό θεσσαλονικιό τραγούδι) και λειτουργικό μας πλεονέκτημα η ιστορία, η θέση και, φυσικά, τα πανεπιστήμια της πόλης μας, που, αντί να θάβονται, πρέπει να ανθίσουν. Ο Δήμος, ταυτόχρονα, αυτή την κρίσιμη εποχή περισσότερο από ποτέ, οφείλει να προβεί στην υπεράσπιση των συλλογικών αγαθών, όπως της ποιότητας του αέρα, του νερού, των δημόσιων χώρων, της σωστής διατροφής, ιδίως για τα βρέφη, αλλά και για όλες και όλους, παράλληλα με την στήριξη των αυτοοργανωμένων από τους ενεργούς πολίτες κοινωνικών δομών, όπως τα κοινωνικά ιατρεία αλληλεγγύης, τα κοινωνικά φαρμακεία κλπ, πρέπει να σταθεί δίπλα στη χειμαζόμενη κοινωνία και να λειτουργήσει ως δίχτυ ασφαλείας και υπεράσπισης της δημόσιας υγείας ενάντια στις συνέπειες των μνημονιακών πολιτικών στην καθημερινότητά μας.

Τα μέλη των “Γειτονιών σε δράση” είμαστε οι συνηθισμένοι γείτονες με τις ασυνήθιστες ανησυχίες. Βλέπουμε τα παιδιά ως ισότιμους πολίτες και θέλουμε να έχουν λόγο στην διαμόρφωση των αποφάσεων που τα αφορούν. Νιώθουμε ότι το επίπεδο του πολιτισμού μας κρίνεται από την συμπεριφορά μας προς τους αδυνάτους, ανθρώπους και ζώα. Προβληματιζόμαστε για τις δομικές αδυναμίες της πόλης, δεν μένουμε στην επιφάνεια και θέλουμε να σχεδιάσουμε το μέλλον, μέσα από την προνοητικότητα για τις επερχόμενες αλλαγές στην κοινωνία και τον τρόπο ζωής, διδασκόμενοι από το κίνημα των transition towns. Αυτά είναι λίγα από τα θέματα που μόνο εμείς εισάγουμε στην ατζέντα του προεκλογικού διαλόγου. Η ομάδα μας ήρθε, για να μείνει. Γιατί είναι η αντανάκλαση μιας ζωντανής -και ζωτικής- ανάγκης της πόλης.

Πηγή: tvxs.gr

Συνέχεια

Υπόθεση της κοινωνίας το Αλλατίνη. Tης Ελεάννας Ιωαννίδου

87914-alevromyloi-allatini

Όταν το 2003 αποφασίσαμε να υπερασπιστούμε με τους κατοίκους και την Ένωση Πολιτών Θεσσαλονίκης, το διατηρητέο βιομηχανικό συγκρότημα των Αλευρόμυλων Αλλατίνη, δεν φανταζόμασταν τη διελκυστίνδα, με την οποία θα καταπιανόμασταν. Τότε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ως υπουργός πολιτισμού, αποφάσισε να επιτρέψει την χωροθέτηση, εντός του διατηρητέου περιβάλλοντος χώρου του συγκροτήματος των Αλευρόμυλων, επτά νέων πολυώροφων κτισμάτων. Το Συμβούλιο της Επικρατείας, στο οποίο προσφύγαμε, αμέσως ανέστειλε και στη συνέχεια ακύρωσε (με απόφαση που εκδόθηκε το 2005) την υπουργική απόφαση Βενιζέλου, κρίνοντας ότι ο υπουργός απέτυχε να αιτιολογήσει γιατί τα νέα κτίσματα ήταν απαραίτητα για την ανάδειξη του μνημείου, καθώς η μόνη νόμιμη αιτιολογία, για να επιτραπεί μια επέμβαση σε μνημείο, είναι η ανάγκη ανάδειξής του. Ήταν εξ ορισμού πολύ δύσκολο να πείσει ο υπουργός και το συμβούλιο νεοτέρων μνημείων ότι τα νέα πολυώροφα κτίρια δεν θα βύθιζαν σε μια δίνη μπετόν ένα από τα πολυτιμότερα μνημεία της βιομηχανικής μας κληρονομιάς. Ιδίως όταν μέσα σε όλο το φάκελο του υπουργείου πολιτισμού διαρκώς γινόταν αναφορά στην ανάγκη ικανοποίησης του οιονεί δικαιώματος των ιδιοκτητών για χτίσιμο. Η μοναδική φωνή μειοψηφίας που καταγράφηκε στο πρακτικό του Κεντρικού Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων, μας επέτρεψε να τεκμηριώσουμε τους ισχυρισμούς μας.

Δεν προλάβαμε, όμως, να χαρούμε για τη νίκη μας και, με το που εξελέγη η κυβέρνηση της “επανίδρυσης του κράτους”, εμφανίστηκε κι άλλο σχέδιο “αξιοποίησης” του “οικοπέδου”. Αυτή τη φορά με υπογραφή Βουλγαράκη, έτερου υπουργού πολιτισμού και μια μικρή έκπτωση: έξι (αντί για επτά) τα νέα κτίρια, μικρή μετατόπιση ορισμένων για τη θέα των γειτόνων και ένα μίνι μουσείο σε ένα από τα διατηρητέα. Με Ζαχόπουλο γενικό γραμματέα δυσκόλεψαν τα πράγματα. Αυτή τη φορά, οι συντάκτες των εισηγήσεων ήταν διαβασμένοι: πουθενά δεν μιλούσαν για το συμφέρον του ιδιώτη, μόνο για το συμφέρον του μνημείου. Και η απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων τώρα βγήκε ομόφωνη.

Έτσι, επανερχόμαστε δικαστικά το 2007, με περισσότερους κατοίκους, και την συνδρομή της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης και της Θεσσαλονίκης των Πολιτών και της Οικολογίας, ενώ εντάσσουμε στη νομική μας φαρέτρα και το πολεοδομικό καθεστώς του μνημείου: Η εισήγηση του ΚΣΝΜ, την οποία έκανε δεκτή ο κύριος Βουλγαράκης, προφανώς ως “νόμιμη και ηθική” στηρίζεται στο “δεδομένο” πως υπάρχει υπόλοιπο συντελεστή δόμησης στο ακίνητο. Αλλά οι χάρτες της πολεοδομίας δεν λένε ψέμματα: συντελεστής δόμησης δεν δόθηκε ποτέ στο οικοδομικό τετράγωνο του Αλλατίνη. Ο υποτιθέμενος συντελεστής ήταν απλώς ένα κόλπο, για να πάρουν οι ιδιοκτήτες στις αρχές της “χρυσής” δεκαετίας του 90 την πολύφερνη μεταφορά συντελεστή δόμησης -την μεγαλύτερη που έγινε ποτέ! Και τώρα οι νέοι ιδιοκτήτες διατείνονταν πως περίσσεψε συντελεστής και ήθελαν να τον αξιοποιήσουν. Το Συμβούλιο της Επικρατείας απάντησε γρήγορα και εύστοχα: Άμεσο πάγωμα των εργασιών και στη συνέχεια, το 2010, η οριστική απόφαση που μας δικαίωσε πανηγυρικά: ο χώρος είναι “πολεοδομικά αρρύθμιστος”, αποφαίνεται το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο της χώρας. Όπερ σημαίνει πως ουδέποτε έλαβε συντελεστή δόμησης. Άρα δεν μπορεί να χτιστεί! Τόσο απλό. Τελεία και παύλα.

Πλέον, για να χτίσουν οι ιδιοκτήτες, χρειάζονται όχι μόνο την έγκριση του υπουργού πολιτισμού, αλλά και συντελεστή δόμησης, που δεν μπορεί να δοθεί, παρά μόνο με προεδρικό διάταγμα.  Τι σημαίνει αυτό; για να εκδοθεί, πρέπει πρώτα να περάσει, σύμφωνα με το Σύνταγμα και την πολεοδομική νομοθεσία, από τον προληπτικό έλεγχο του Συμβουλίου της Επικρατείας. Το κόλπο με την τροπολογία που ακούστηκε τελευταία παλιό, αλλά αντισυνταγματικό. Το είδαμε στον Κισσό, στο Βασιλικό Θέατρο (άλλο σκάνδαλο εκείνο), αλλά και στην πολύκροτη υπόθεση Πάχτα που στοίχισε κάποτε την βουλευτική υποψηφιότητα σε πρωτοκλασάτους του ΠΑΣΟΚ. Σταθερές αξίες του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος.

Ασφαλώς τα κτίρια δεν μπορούν να ρημάζουν με την δοκιμασμένη εκβιαστική λογική του “ή συντελεστής δόμησης ή οριστική καταστροφή”. Έτσι δικαιώνονται οι φωνές, όπως των Ενεργών Πολιτών – Οικολογία στην Πράξη, που διεκδικούν άμεσα την λύση του θέματος με γνώμωνα το συλλογικό συμφέρον της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης.

Οι μοναδικές νόμιμες επιλογές για το μέλλον του μνημείου:

1. Απαλλοτρίωση του χώρου, με αξιοποίηση ευρωπαϊκών κονδυλίων στο πραγματικό σημερινό τίμημα, σύμφωνα με τα δεδομένα που αποτυπώθηκαν στις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Κάτι τέτοιο βέβαια σημαίνει ότι προκύπτει και θέμα αποζημίωσης των νέων ιδιοκτητών από τους παλαιότερους καθώς και επιστροφής των φόρων που κατέβαλλαν στο Ελληνικό κράτος. Σε αυτή την περίπτωση τόσο ο κτισμένος, όσο κι ο κοινόχρηστος χώρος, θα χρησιμοποιηθούν από την κοινωνία της Θεσσαλονίκης με βάση τις ανάγκες των κατοίκων, όπως αυτές θα προκύψουν από υπερτοπική διαβούλευση.

2. Σε περίπτωση απροθυμίας της διοίκησης να διεκδικήσει την απαλλοτρίωση του χώρου, το μόνο που απομένει στους ιδιοκτήτες είναι να αξιοποιήσουν τα υφιστάμενα κτίρια, με βάση την κείμενη νομοθεσία, ειδικά ως προς την μορφή αποκατάστασης και τον σκοπό της χρήσης. Υπενθυμίζουμε άλλωστε, ότι αποτελεί ρητή υποχρέωση των ιδιοκτητών να διατηρήσουν τις υπάρχουσες δομές σε καλή κατάσταση. Σε αυτή την περίπτωση βέβαια και ο (διατηρητέος) περιβάλλων χώρος του διατηρητέου μνημείου, οφείλει να αντιμετωπισθεί ως τέτοιος, δηλαδή θα πρέπει να μείνει αδόμητος, πράσινος και ελεύθερος στην πρόσβαση όλων των πολιτών. Έτσι ακόμα κι αν η ιδιοκτησία του μνημείου δεν αλλάξει, η χρήση του και η μορφή του δεν μπορεί να είναι μόνο ιδιωτική, αλλά και συλλογική υπόθεση.

Σε κάθε περίπτωση, η διαβούλευση με την τοπική κοινωνία για το μέλλον του Αλλατίνι, αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση, καθώς αναφερόμστε σε μια πόλη που, την ώρα που διεκδικεί τον τίτλο της Πράσινης Πρωτεύουσας 2014, είναι πρωταθλήτρια σε έλλειψη αδόμητων και ελεύθερων χώρων.

* Η Ελεάννα Ιωαννίδου είναι δικηγόρος- νομικός παραστάτης της ΕΝΩΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ στο Συμβούλιο Επικρατείας-Εκπρόσωπος Τύπου Οικολόγων Πράσινων

Εκδήλωση για το Αλλατίνη

Εκδήλωση με θέμα την αξιοποίηση των 27 στρεμμάτων του οικοπέδου του Αλλατίνι προς όφελος της πόλης και των πολιτών διοργανώνει η παράταξη ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ – Οικολογία στην Πράξη του Δήμου Θεσσαλονίκης.

Η εκδήλωση θα γίνει την Τετάρτη 14 Μαρτίου στις 7 το βραδυ στην αίθουσα του Δικηγορικού Συλλόγου στη Διαγώνιο.

Εισηγητές στην εκδήλωση θα είναι:

  • Ελεάννα Ιωαννίδου, νομικός παραστάτης της ΕΝΩΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ στο Συμβούλιο Επικρατείας
  • Ανδρέας Κουράκης, αντιδήμαρχος αστικου σχεδιασμού Δήμου Θεσσαλονίκης
  • Νίκος Ταχιάος, πρώην αντιδήμαρχος αρχιτεκτονικού Δήμου Θεσσαλονίκης
  • Σταύρος Υφαντής, εκπρόσωπος της παράταξης ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ- Οικολογία στην Πράξη

Πηγή: tvxs.gr

Συνέχεια