Μουράτης Κωνσταντίνος

K.MouratisΓεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1976. Δεν γνωρίζω αν ήταν μία σπουδαία χρονιά για την υφήλιο αλλά ήταν σίγουρα πολύ σημαντική για μένα! Για καλή μου τύχη, όταν ήμουν μόλις 2 ετών, μετακομίσαμε στο όμορφο Βογατσικό της Καστοριάς, το χωριό του πατέρα μου όπου πέρασα τα ξέγνοιαστα παιδικά μου χρόνια. Το 1990 επιστρέψαμε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα στη Σχολή Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Μυτιλήνη αλλά δεν αποφοίτησα ποτέ. Από το 2000 ως το 2010 έκανα διάφορες δουλειές στη Θεσσαλονίκη, τα τελευταία χρόνια πωλητής στην Coca Cola. Λόγω της οικονομικής κρίσης μετανάστευσα στην Αγγλία όπου εργάζομαι στον τομέα των κοινωνικών υπηρεσιών και ταυτόχρονα σπουδάζω στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.

Σκέψεις

Μετά από σχεδόν 4 χρόνια που ζω, εργάζομαι και σπουδάζω στην Αγγλία μπορώ να επιβεβαιώσω πως αν έχεις ζήσει σε μία αναπτυγμένη χώρα του «δυτικού κόσμου», βλέπεις με «διαφορετικό μάτι» την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στη χώρα και στην πόλη από όπου προέρχεσαι. Αυτόματα και συχνά ασυναίσθητα κάνεις συγκρίσεις: γιατί στο Λονδίνο υπάρχει τόσο εκτεταμένο δίκτυο δημόσιων συγκοινωνιών (τρένα, αστικά λεωφορεία, νυχτερινά λεωφορεία) και η Θεσσαλονίκη ακόμη πασχίζει να αποκτήσει υπόγειο σιδηρόδρομο; Γιατί το Λονδίνο διαθέτει απέραντους ελεύθερους χώρους, πάρκα και άλση χωρίς να παρεμβάλλονται ακαλαίσθητα κτίσματα ενώ η Θεσσαλονίκη «πνίγεται» στο μπετόν; Γιατί στο Λονδίνο οι οδηγοί σέβονται τους πεζούς και τους ποδηλάτες, δίνουν προτεραιότητα στις διαβάσεις και δεν διανοούνται να παρκάρουν όπου δεν επιτρέπεται ενώ στη Θεσσαλονίκη επικρατεί κυκλοφοριακό χάος και το διπλοπαρκάρισμα είναι ο κανόνας; Γιατί στο Λονδίνο τα άτομα με σωματική αναπηρία μπορούν να κυκλοφορήσουν στα πεζοδρόμια και έχουν πρόσβαση σχεδόν σε όλα τα κτήρια ενώ στη Θεσσαλονίκη δεν υπάρχει αντίστοιχη προσβασιμότητα;

Πολλά τα ερωτήματα που μπορούν να τεθούν, αλλά το ζητούμενο είναι οι απαντήσεις και κυρίως οι λύσεις στα προβλήματα. Για να μπορέσει η Θεσσαλονίκη να αναδείξει τις ομορφιές της και τα αξιοθέτα που διαθέτει πρέπει πρώτα από όλα να γίνει πιο «ανθρώπινη». Και για να επιτευχθεί αυτό χρειάζεται μία Δημοτική Αρχή που θα παροτρύνει και θα ενθαρρύνει τη συμμετοχή αλλά και πολίτες που θα διεκδικούν, θα νοιάζονται, θα σέβονται τους διπλανούς τους.

Ίσως κάποια μέρα επιστρέψω σε μία «άλλη» Θεσσαλονίκη…