Τα νέα μας

Συνέντευξη της υποψήφιας δημάρχου Θεσσαλονίκης, Ελεάννας Ιωαννίδου, στο dubiumn.com

01

Αν έχεις ασχοληθεί με τα κινήματα για το Νερό, την εξόρυξη στην Χαλκιδική, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη διατροφή, τη μητέρα, τον Πολιτισμό δεν υπάρχει περίπτωση να μην γνωρίζεις την Ελεάννα.

Δικηγόρος δραστήρια και μαχητική, τη γνώριζαμε μέσα από την αρθρογραφία της και τη δράση της στην Χαλκιδική, όπου συνέδραμε τους κατοίκους στον αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, τη συμμετοχή της στα κινήματα της πόλης. Τώρα τη γνωρίζουμε με μια ιδιότητα διαφορετική. Ως υποψήφια δήμαρχο της Θεσσαλονίκης με τον συνδυασμό “Γειτονιές σε δράση. Οικολογία Αλληλεγγύη Πολιτισμός.

Τί σε οδήγησε στην απόφαση να συνθέσεις το ψηφοδέλτιό σου και να κατέβεις για δήμαρχος της πόλης;

Δεν είχαμε ποιόν να ψηφίσουμε! Περιμέναμε ότι θα βρισκόταν ένας συνδυασμός να μας εκφράζει. Δεν βρέθηκε! Και γι’αυτό αποφασίσαμε να φτιάξουμε το δικό μας συνδυασμό. Έναν συνδυασμό που εισάγει ένα διαφορετικό μοντέλο πολιτικής. Όχι προσωποπαγές και αρχηγοκεντρικό, αλλά ένα συλλογικό εγχείρημα που λειτουργεί με όρους ισότητας και ελευθερίας, αμεσοδημοκρατικά και ξεκάθαρα. Είμαστε ενεργοί πολίτες που δεν μπορούσαμε να δεχτούμε ότι θα περιμένουμε ακόμα πέντε χρόνια για να αλλάξει η ζωή στην πόλη.

Ποιό είναι το προφιλ των ανθρώπων που συνθέτουν αυτό το ψηφοδέλτιο; Είναι συγκεκριμένης λογικής και νοοτροπίας; Κι αν ναι, ποιά είναι αυτή;

Διεκδικούμε χώρο για όλους και όλες. Οι περισσότερες είμαστε γυναίκες υποψήφιες δημοτικές σύμβουλοι. Όταν λέμε ότι είμαστε  ”γειτονιές σε δράση” όντως τα άτομα που συμμετέχουν είναι οι συνηθισμένοι γείτονες, μα με ασυνήθιστες ανησυχίες!
Έχουμε αρκετούς ανέργους στην ομάδα, όπως και έναν άνθρωπο που φιλοξενείται (δεν έχει σπίτι). Έχουμε αρκετούς μετανάστες, άλλους που είναι εδώ από άλλες χώρες της Ευρώπης ή από την Αλβανία. Έχουμε κι έναν άνθρωπο που έχει φύγει από τη Θεσσαλονίκη και συμμετέχει μέσω skype. Είναι μετανάστης στο Λονδίνο, νέος και δραστήριος πολιτικά κι αποφασισαμε να κάνουμε αυτό το τόλμημα.
Είμαστε άνθρωποι που έχουμε καταρρίψει τις αυθεντίες και έχουμε αποφασίσει να αναλάβουμε τον αυτοκαθορισμό της ζωής μας.

Ποιές κοινές ανησυχίες σας ώθησαν να βρεθείτε στον ίδιο χώρο;

Το ότι δεν θέλουμε να περιμένουμε από τους άλλους για να φτιάξουμε τη ζωή μας, θέλουμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Είμαστε άνθρωποι που έχουμε δοκιμάσει το πως είναι να οργανώνεσαι σε συλλογικότητες, άνθρωποι που προερχόμαστε από συλλογικότητες, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι το να μπορείς να συνυπάρχεις και να δημιουργείς θετικά είναι κάτι εφικτό και κάτι για το οποίο δεν χρειάζονται ούτε ιδιαίτερα χρήματα όπως μας έλεγαν μέχρι τώρα και οι άλλοι υποψήφιοι (όλοι οι δήμαρχοι που πέρασαν από τη Θεσσαλονίκη γκρινιάζουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γιατί δεν τους στέλνει λεφτά η Αθήνα) .  Εμείς θεωρούμε ότι με πρακτικούς τρόπους, με εύκολες λύσεις – με πολλές μικρές λύσεις και όχι με μεγάλες φιέστες και πυροτεχνήματα – μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητά μας.

Bλέπουμε ότι όλοι οι άλλοι υποψήφιοι ή όσοι έχουν περάσει από τη δημαρχιακή θέση της πόλης θελουν περισσότερο να ταυτιστεί το όνομά τους με ένα μεγάλο έργο. Εμείς θεωρούμε ότι όσο είμαστε παγιδευμένοι σε αυτήν τη λογική, παγιδεύεται και η Θεσσαλονίκη δίχως να γίνεται κανένα έργο.

Και εν τω μεταξύ περνάει ο καιρός. Είμαστε με τη ”φωτιά στα μπατζάκια μας”, γιατί ο βασικός πυρήνας της ομάδας είναι άνθρωποι με παιδιά κι η μετακίνηση μέσα στην πόλη για τους γονείς έχει γίνει αβίωτη.

Πώς θα αντιμετωπίσετε σαν δημοτική αρχή όλα αυτά τα φαινόμενα; Τη μη προσπελασιμότητα της πόλης από ευπαθείς ομάδες, από γονείς κτλ; Το κυκλοφοριακό ζήτημα;

Υπάρχουν πολλά που πρέπει να γίνουν και σε πολλά επίπεδα. Έχουμε μερικά πράγματα που πρέπει να γίνουν άμεσα (π.χ αναρχία στο παρκαρισμα). Αλλά χρειάζεται πείσμα. Το πρόβλημα που μας εμφανίζει η δημοτική αρχή με την κατάργηση της δημοτικής αστυνομίας είναι εικονικό. Διότι όσο είχαμε δημοτική αστυνομία και πάλι δεν υπήρχε αυτή η προσπελασιμότητα. Τώρα όμως με την κατάργησή της έχουμε την απόλυτη αναρχία.

Εμείς θέλουμε να πάμε πολλά βήματα μπροστά. Το πρόβλημα με τα αυτοκίνητα που κατεβαίνουν στο κέντρο είναι οτι μπλοκάρουν συνολικά την κίνηση, αλλά από την άλλη οι άνθρωποι κατεβάζουν τα αυτοκίνητά τους, συχνά είναι αναγκασμένοι να το κάνουν γιατί δεν έχουν επιλογή. Γιατί δεν μπορούν να μετακινηθούν με τα Μ.Μ.Μ ή γιατί έχουν μαζί κάποιον ηλικιωμένο, κάποιο παιδί ή επειδή δεν μπορούν να τελειώσουν τις δουλειές τους με ΜΜΜ σε εύλογο χρόνο. Κάτι που σημαινει ότι θα πρέπει να δούμε τον τρόπο ούτως ώστε να προσεγγίζουν το κέντρο της πόλης όσο γίνεται περισσότεροι, πιο μαζικά.

Ακόμα, στις άμεσες προτεραιότητες μας είναι οι κυκλοφοριακές παρεμβάσεις μικρής κλίμακας, υπερυψωμένες διαβάσεις, ράμπες, σηματοδότες, σήμανση.

Ναι, αλλά αυτό δίνει το βάρος του σφάλματος κυρίως στη δημοτική αρχή και μου φαίνεται ότι παρακάμπτεται μια νοοτροπία που έχει ο Θεσσαλονικιός με την εμμονή στο αυτοκίνητο. Πρέπει δηλαδή η δημοτική αρχή να θέλει να συγκρουστεί με μια νοοτροπία που δύσκολα βγαίνει από το μυαλό.

Αυτή είναι και η αποτυχία αυτής της δημοτικής αρχής. Δεν συγκρούστηκε με αυτήν την νοοτροπία. Κάθεται απόμακρη, παρατηρώντας και εξαγγέλοντας αλαζονικές ύβρεις, για να αποπροσανατολίσει. Ένα από τα δικά μας συνθήματά είναι το ”οι γερανοί ξανάρχονται”! Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 8 γερανοί στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι κάθονται ενώ υπάρχουν διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα στην Τσιμισκή – όπου απαγορεύεται έστω και ένα να παρκάρει. Πόσο μάλλον τρία;

Σχετικά με τη νοοτροπία..δεν έχει δει ο πολίτης κάτι διαφορετικό. Δεν του το προσφέρει κανείς. Εμείς θα προσπαθήσουμε να του δείξουμε το διαφορετικό, το πώς μπορεί να προσεγγίσει το κέντρο. Αφού περάσει αυτό και τα παιδιά μας βιώσουν μια διαφορετική Θεσσαλονίκη, αυτό ξέρω πως θα κερδίσει τον κόσμο. Σκοπός είναι να περάσεις στην ψυχολογία του πολίτη την αισιοδοξία ότι μπορεί να γίνει.

Αν βρούμε τρόπο να ενεργοποιήσουμε τους γερανούς δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια. Αν για μια εβδομάδα λειτουργήσουν οι γερανοί στο κέντρο της πόλης. Όταν θα πάει ο άλλος να πάρει το αμάξι που έχει παρκάρει παράνομα και δεν το βρει εκεί θα το ξανασκεφτεί. Αν αυτό γίνει για μια εβδομάδα, θα αργήσει πολύ κάποιος να σκεφτεί να το παρκάρει παράνομα ξανά. Θα είναι ένα ισχυρό μάθημα.

Παράλληλα με αυτό θα πρέπει φυσικά να δώσεις και διεξόδους (περιφερειακά parking, εκμετάλλευση λιμανιού, εκμετάλλευση Δ.Ε.Θ, υπόγειο parking με μικρό αντίτιμο, ή αν είναι υπαίθριο, ελεύθερο).  Αντίστοιχα, μπορούν να βρεθούν τρόποι, ούτως ώστε όποιος προσεγγίζει τη Θεσσαλονίκη να μπορεί να αφήσει το αμάξι του και με γραμμές λεωφορείων, μικρών, ευέλικτων.

Για παράδειγμα στη Λαγκαδά δημιουργούνται ”σαρανταποδαρούσες” από άδεια λεωφορεία που κατεβαίνουν στο κέντρο, ενώ δεν χρειάζεται. Αν υπάρχουν λεωφορεία που κινούνται κυκλικά μεταξύ των παρκινγκ των άλλων γραμμών λεωφορείων ή κόντρα flow, αυτό είναι πολύ χρήσιμο, κάνει πολύ γρήγορη τη μετακίνηση.
Πολλά μικρά ευέλικτα λεωφορεία που θα συνδέουν και τις γραμμές των μεγάλων λεωφορείων και τα παρκινγκ και το τραμ – που διεκδικούμε από το 1995- όπως και τη θαλάσσια συγκοινωνία.

Πρέπει να κάνουμε την πόλη προσπελάσιμη. Να χωράνε καροτσάκια, ποδήλατα, να υπάρχει ηχητικό σήμα για τους τυφλούς. Να υπάρχει η δυνατότητα ανάγνωσης για ανθρώπους με προβλήματα ακοής. Και τέλος χρειάζεται γκρέμισμα σε μερικά πεζοδρόμια. Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα με τις ράμπες, οι οποίες είναι πάρα πολύ άσχημα κατασκευασμένες. Έχουν δαπανηθεί άδικα χρήματα για ράμπες που δεν έχουν αξία, σε λάθος σημεία.

Πρέπει επιτέλους να φύγουμε από τη βιτρίνα και να πάμε στην ουσία.

Υπάρχουν κοινά στοιχεία με άλλες παρατάξεις που κατεβαίνουν να διεκδικήσουν τη δημαρχία;

Έχουμε κοινά στοιχεία με αρκετές από τις άλλες παρατάξεις όσον αφορά σε αυτά που λέμε, γιατί κάποια πράγματα είναι κοινός τόπος ότι πρέπει να γίνουν. Όχι μόνο των παρατάξεων, αλλά και των πολιτών. Όμως πιστεύουμε ότι είμαστε οι μόνοι που δίνουμε βασική προτεραιότητα στην καθημερινότητά μας. Είμαστε οι μόνοι που εννοούμε αυτά που λέμε και δεν μένουμε σε ρητορείες ανώφελες.

Από τη μια έχουμε την παράταξη Μπουτάρη. Κοιτάξτε την «Πρωτοβουλία» – στο χτίσιμο της οποίας κάποιοι από μας είχαν συνεισφέρει. Η «Πρωτοβουλία» αντιμετωπίζει επιδερμικά όλα τα πράγματα, αργεί πάρα πολύ να ανταποκριθεί στα αιτήματα, και όταν ανταποκρίνεται, το κάνει με έναν τρόπο δικό της.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μιας και είμαστε στην πλατεία Ελευθερίας. Έγινε ένας διαγωνισμός, της οποίας ο αρχικός σκοπός ήταν να αναδειχτεί η ιστορική φυσιογνωμία της πλατείας. Στη συνέχεια ο διαγωνισμός έγινε με κριτήρια τα οποία δεν ιεραρχήθηκαν, με αποτέλεσμα ο σχεδιαστής να προσπαθήσει να συμβιβάσει πολλά διαφορετικά στοιχεία που είχε ανάγκη ο διαγωνισμός. Και έτσι χάθηκε τόσο το θέμα της ιστορικότητας και του μνημείου, όσο και του πρασίνου.  Στη συνέχεια και αφού έγινε το σχέδιο, ανακάλυψαν ότι έπρεπε να γίνει υπόγειο πάρκιν. Μα αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ξανακάνεις το διαγωνισμό!

Είναι απαράδεκτο και προσβολή για την μνήμη των Εβραίων που χάθηκαν σε αυτή την πόλη, η πλατεία που τους συγκέντρωνε να είναι τώρα χώρος συγκέντρωσης αμαξιών και απορριμμάτων. Μετά από τόσο χρήμα και ενέργεια που δαπανήθηκε, δεν έγινε τίποτα.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα προχειρότητας και επιφανειακής αντιμετώπισης των προβλημάτων.
Ποιές είναι οι βασικές προτεραιότητες που θέτετε εσύ και η ομάδα σου για την επόμενη μέρα στη Θεσσαλονίκη; Τί διαφορετικό κομίζεις στην πολιτική σκηνή;

Εμείς θα θέλαμε να υλοποιήσουμε το ένα τρίτο του προγράμματος της πρωτοβουλίας του 2010! Δεν μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, αλλά κάποια πράγματα για τα οποία αναρωτιόμαστε γιατί δεν έγιναν ακόμα (π.χ πράσινες αυλές στα σχολεία ή τραμ ή καθαρό αέρα) έχουμε το πείσμα να τα κάνουμε. Πήραμε έναν αέρα κοσμοπολιτισμού όταν έφυγε το προηγούμενο καθεστώς Παπαγεωργόπουλου. Σίγουρα είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Αλλά από την άλλη η αμέλεια της παρούσας δημοτικής αρχής είναι ορατή. Η ατμοσφαιρική ρύπανση είναι σε υψηλά επίπεδα, η πόλη ασφικτυά, πνίγει τους κατοίκους της, είναι απροσπέλαστη. Για το νερό, το βασικό αγαθό της ζωής μας, ο δήμαρχος κρατά μια ασαφή και ταλαντευόμενη στάση.

Εμείς κινούμαστε από κάτω, ακούμε, ζούμε τα προβλήματα και ξέρουμε τις πιο κατάλληλες λύσεις. Γιατί δεν νουθετούμε εξ αποστάσεως, μιλούμε, επικοινωνούμε και συμπράττουμε.

Πώς κρίνεις τον κόσμο της Θεσσαλονίκης; Τί ζητά; Ζητά αυτό που εσύ προσφέρεις;

Οι πολίτες δεν ξέρουν τί να ζητήσουν. Ζητούν να αγαπήσουν την πόλη τους, να ζήσουν μέσα σε αυτή. Αλλά έχουν έναν δήμο απέναντί τους που ισχυρίζεται πως δεν έχει σημαντικές αρμοδιότητες και χρήματα, πως είναι απενεργοποιημένος. Αυτό είναι άλλοθι για να αναπαράγεται μια κάθοδος και μια ευθυνοφοβία. Και δείχνει ότι υπάρχει ανάγκη για συγκεκριμένες προτάσεις.

Από την άλλη, αυτό που οι πολίτες πραγματικά ζητάνε και νομίζω ότι εμείς μπορούμε να το δώσουμε, είναι να έχουν λόγο σε όσα τους αφορούν, στην καθημερινότητά τους. Νομίζω ότι ενα κριτήριο για το βαθμό αξιοπρέπειας κάθε ατόμου είναι το να ξέρει ότι διαθέτει τη δύναμη να επηρεάσει ο ίδιος όσα τον αφορούν. Όποιος είναι ερμαιο των καταστάσεων χάνει την αξιοπρέπεια και το σεβασμό στον εαυτό του. Εμείς θέλουμε να το ανακτήσουμε αυτό. Εμείς λέμε όχι. Με απλές λύσεις αν μπορεί ο πολίτης να έχει γνώση του τί θα μπορούσε να γίνει και αυτοοργανωμένα στις γειτονιές του να το αλλάξει.

Πώς αναλαμβάνει ο πολίτης πρωτοβουλίες για την ίδια του τη ζωή;

Αυτό θέλει θεσμική ρύθμιση, αλλά και με την αρωγή του δήμου. Υπάρχουν τρόποι. Δεν το έχει κάνει, γι’αυτό δεν πιστεύει σε αυτό. Δεν έχει συμμετάσχει ώστε να δει να υλοποιείται η πρότασή του. Δεν υπήρχε δίαυλος για τη φωνή των πολιτών. Εμείς μιλάμε για γειτονιά. Γα έναν δήμο που στέκεται και βοηθά όπου είναι απαραίτητός, μα δίνει τα κίνητρα στους πολίτες για τις πράξεις αλλαγής.

Πώς μπορεί να βοηθήσει ο δήμος στην αυτοοργάνωση των πολιτών;

Με φθηνή και ελεύθερη τεχνολογία. Παράδειγμα: Υπάρχει ελεύθερο λογισμικό στο δήμο Νέου Ηρακλείου Αττικής -ένας χώρος με διάφορες εφαρμογές, όπου ο κάθε δημότης έχει προσωπικό κωδικό, μπαίνει μέσα στη σελίδα, διαβουλεύεται και προτείνει, υποβάλλει ηλεκτρονικά αιτήματα και παρακολουθεί την εξέλιξή τους. Αυτό δημιουργήθηκε από μια ομάδα πληροφορικάριων στον εκεί δήμο. Εμείς αναζητήσαμε αν μπορεί να γίνει αυτό και στο δήμο Θεσσαλονίκης. Και μάθαμε ότι τα παιδιά που το έφτιαξαν το είχαν ήδη στείλει, αλλά ο δήμος δεν πλήρωσε για το πιστοποιητικό ασφαλείας. Έπρεπε να περιμένουμε το ΕΣΠΑ, βλέπεις. Και ακόμα περιμένουμε και αφήνουμε εργαλεία εύχρηστα και εξαιρετικά στην άκρη.

Άλλες προτάσεις μας αφορούν στον πολιτισμό, στην οργάνωση για την επανάκτηση του δημόσιου χώρου, από αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες πολιτών, οι οποίες έχουν τον δήμο συμπαραστάτη.

Πώς πρέπει να καταπολεμηθεί το φαινόμενο της αποχής ειδικότερα του νέου κόσμου;

Η έλλειψη εμπιστοσύνης στη δημοκρατία οφείλεται νομίζω στο ότι έχουν προδώσει τους θεσμούς όσοι τους υπηρέτησαν μέχρι τώρα. Από την άλλη πλευρά, η έλλειψη εμπιστοσύνης στη δημοκρατία φέρνει και το φασισμό από την πίσω πόρτα. Η αποχή από μόνη της δεν συνδέεται με το φασισμό, αλλά αφήνει άλλους να αποφασιζουν για λογαριασμό όλων. Και μένουν αυτοί που έχουν περισσότερη γνώση του τί γίνεται, που είναι και οι πλέον απογοητευμένοι να οδηγούνται στην αποχή.

Σε αυτούς απευθυνόμαστε εμείς, γιατί κι εμείς θα ήμασταν σε αυτό το δίλημμα της αποχής σε αυτές της εκλογές. Το αντίδοτο στην αποχή είναι η περισσότερη συμμετοχή. Η θεσμοθέτηση της συμμετοχής και η δημιουργία καταστάσεων όπου θα μπορέσει να νιώσει ο καθε πολίτης ότι συμμετέχει, ότι η φωνή του ακούγεται. Καθημερινή συμμετοχή μέσα από συμμετοχικά προγράμματα. Θέλουμε να έχουν λόγο και τα παιδια. Μπορεί να μην έχουν δικαίωμα ψήφου, αλλά θέλουμε να έχουν λόγο για το πώς θα φτιαχτεί η γειτονιά τους.

Πηγή