Τα νέα μας

Ο Θανάσης Τριαρίδης για την Ελεάννα Ιωαννίδου

923254_10152367688753559_5575359782554619604_n

Την ερχόμενη Κυριακή, στις εκλογές για τον Δήμο Θεσσαλονίκης (είμαι δημότης Θεσσαλονίκης) θα ψηφίσω την Ελεάννα και τον Κώστα. Όχι για το «κόμμα» ή την «παράταξη» που εκπροσωπούν ή οτιδήποτε τέτοιο – πάει καιρός που δεν πιστεύω σε όλα αυτά. Για αυτό που είναι οι ίδιοι και για αυτό που κουβαλάνε μέσα τους.

Την Ελεάννα Ιωαννίδου την ξέρω είκοσι χρόνια. Συναντηθήκαμε σε δίκτυα αλληλεγγύης, σε προσπάθειες υποστήριξης δικαιωμάτων μεταναστών, τσιγγάνων, κακοποιημένων γυναικών, οροθετικών. Κάποτε, όταν εγώ τραβήχτηκα (εγωκεντρικά χαμένος σε γραψίματα και βιβλία), η Ελεάννα συνέχισε με μεγαλύτερο πάθος σε όλα αυτά. Για να ξανασυναντηθούμε από το 2005 και μετά σε προσπάθειες κατά του εθνικισμού, του νεοναζισμού, της πολιτικής βίας. Όπου την κάλεσα (ανάμεσα σε αυτά να γράψει για το βιβλίο «Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική» -http://politikiviadiapyron.wordpress.com/) η Ελεάννα ήταν πάντοτε παρούσα. Τίμια, ακατάβλητη, ανυποχώρητη, ξεροκέφαλη, δημιουργικά “τρελή” και ιδεολόγος. Θα είναι τιμή για όσους την ψηφίσουν.

Για τον Κώστα Εφραιμίδη δεν χρειάζεται να πω πολλά. Από το 1990 είναι αδελφός μου – και τον αγαπώ σαν αδελφό μου. Τα δεκάδες ντοκιμαντέρ του και οι ταινίες του μιλάνε για αυτόν.

Συνέχεια

Κώστας Μαριόγλου της Κίνησης 136 και πρώην πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στην ΕΥΑΘ

geAStFile

Δείτε τι δηλώνει, μαζί με άλλα πολύ σημαντικά, ο πρώην πρόεδρος των εργαζομένων της ΕΥΑΘ κι από τους στυλοβάτες του εγχειρήματος Κίνηση 136

“… Δε μπορώ όμως να κρύψω ότι εκτιμώ ιδιαίτερα την Ελεάννα Ιωανίδου για την δική της δέσμευση στη μη κερδοσκοπική συνεταιριστική διαχείριση του νερού που προτείνει η Κίνηση 136 και όχι μόνο. Την εκτιμώ γιατί πιστεύω στη δύναμη των νέων ανθρώπων χωρίς αγκυλώσεις και εξαρτήσεις που δίνουν αξία στη συνεργασία και την τιμούν, που δέχονται τους ανθρώπους για αυτό που είναι και πρεσβεύουν δίχως να προσπαθούν να τους επιβάλλουν τα δικά τους πιστεύω, που έχουν όραμα και βλέπουν μπροστά. Την εκτιμώ και της εύχομαι να πάει ψηλά όπως της αξίζει και μας αξίζει.”

Υπάρχουν τρία ρεύματα και τρεις προτάσεις διαχείρησης του νερού στην πόλη μας. Η κρατική, η διαδημοτική και η συνεταιριστική μη κερδοσκοπική. Τα τρία αυτά ρεύματα βρήκαν την ελάχιστη συμφωνία και αποδέχθηκαν κοινή πορεία για την αποτροπή της ιδιωτικοποίησης, ενός αποτυχημένου παγκοσμίως μοντέλου που μόνο αυξήσεις και υποβάθμιση της ποιότητας του νερού έχει καταγράψει. Η ελάχιστη αυτή συμφωνία προέταξε το δημοψήφισμα μέσα από το συντονιστικό των τριών αυτών ρευμάτων και πολιτών δημιουργώντας το Soste to nero στη βάση της ισότητας και δεν είναι κτήμα καμιάς εξ αυτών.

Δε θεωρώ προσωπικά την κρατική ή την διαδημοτική διαχείριση του νερού ως μόνιμη λύση αποφυγής της ιδιωτικοποίησης για αυτό και είμαι δεσμευμένος με το κίνημα της μη κερδοσκοπικής συνεταιριστικής διαχείρησης που είναι η μοναδική μόνιμη λύση που αποτρέπει την ιδιωτικοποίηση στο μέλλον. Κάποια στενά παλιά μυαλά διαστρέφοντας την αλήθεια και κρύβοντας το μη κερδοσκοπικό σκέλος της συνεταιριστικής διαχείρησης από τους ίδιους τους πολίτες στο σύνολο τους κάνουν εσφαλμένα αναφορά σε λαϊκό καπιταλισμό. Ή χρειάζονται πολύ διάβασμα ή ο καιροσκοπισμός τους αποδεικνύει την επικινδυνότητα τους για τη δημόσια ζωή.
Υπάρχουν στις δημοτικές εκλογές πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι στα προοδευτικά σχήματα που διεκδικούν την ψήφο μας και εύχομαι καλή επιτυχία σε όλους αυτούς τους αξιόλογους ανθρώπους. Δε μπορώ όμως να κρύψω ότι εκτιμώ ιδιαίτερα την Ελεάνα Ιωανίδου για την δική της δέσμευση στη μη κερδοσκοπική συνεταιριστική διαχείριση του νερού που προτείνει η Κίνηση 136 και όχι μόνο. Την εκτιμώ γιατί πιστεύω στη δύναμη των νέων ανθρώπων χωρίς αγκυλώσεις και εξαρτήσεις που δίνουν αξία στη συνεργασία και την τιμούν, που δέχονται τους ανθρώπους για αυτό που είναι και πρεσβεύουν δίχως να προσπαθούν να τους επιβάλλουν τα δικά τους πιστεύω, που έχουν όραμα και βλέπουν μπροστά. Την εκτιμώ και της εύχομαι να πάει ψηλά όπως της αξίζει και μας αξίζει.

Συνέχεια

«Τα σύγχρονα διακυβεύματα είναι οικολογικά»

03

Η Ελεάννα Ιωαννίδου είναι μια υποψηφιότητα από τον οικολογικό χώρο, σε μια πόλη με μεγάλα οικολογικά προβλήματα και ανοιχτά μέτωπα. Η ίδια κατηγορεί τους συνυποψηφίους της, Γιάννη Μπουτάρη και Σταύρο Καλαφάτη, για κατασκευή μιας εικονικής πραγματικότητας και αντιπροτείνει τη διεκδίκηση των δημόσιων χώρων και των δημόσιων αγαθών, αλλά και την αυτοοργάνωση των πολιτών

«Επιδιώκουμε να λειτουργήσουμε ως ένας δίαυλος για να ακουστεί η φωνή των πολιτών

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Τάσο Τσακίρογλου

Τι επιδιώκετε με την υποψηφιότητά σας για τη δημαρχία της Θεσσαλονίκης;

Επιδιώκουμε να δώσουμε μια εναλλακτική στους δημότες και τις δημότισσες της Θεσσαλονίκης που δεν «μασάνε» από τις εικονικές πραγματικότητες, είτε των αριθμών του κυρίου Μπουτάρη, είτε των μακετών του κυρίου Καλαφάτη, είτε της τηλεμεταφοράς στη δεκαετία του ’80 του κυρίου Μηταφίδη. Ταυτόχρονα επιδιώκουμε να λειτουργήσουμε ως ένας δίαυλος, για να ακουστεί η φωνή των πολιτών. Και ήδη έχουμε αρχίσει να νιώθουμε ότι αυτό το πετυχαίνουμε, καθώς η παρουσία μας εισάγει στην προεκλογική ατζέντα ζητήματα που μέχρι τώρα δεν απασχολούσαν τους υποψηφίους.

Οικολογία – Αλληλεγγύη. Δύο λέξεις που βάλατε στο όνομα του συνδυασμού σας. Τι τύχη έχουν στη σημερινή πολιτική σκηνή;

Στη σημερινή πολιτική σκηνή, μηδαμινή. Στην πολιτική σκηνή που εμείς θέλουμε να σκηνοθετήσουμε, τεράστια. Σήμερα οικολογία και αλληλεγγύη είναι πολυτέλειες για την οικονομική ανάπτυξη των αριθμών, που παραβλέπει τον άνθρωπο. Βλέπουμε τι γίνεται στις Σκουριές, παρατηρούμε τι επιχειρούν να κάνουν με το νερό και τους αιγιαλούς. Εμείς θέλουμε να αντεπιτεθούμε. Να διεκδικήσουμε τους δημόσιους χώρους και τα δημόσια αγαθά μας, να παρακινήσουμε τους πολίτες να αυτοοργανωθούν, να ξεφύγουν από τη μοριακή σχέση με τον χώρο και την αποξένωση απ’ ό,τι τους ανήκει.

Πώς ιεραρχείτε τα βασικά προβλήματα της Θεσσαλονίκης και πώς στάθηκε απέναντί τους η σημερινή δημοτική αρχή;

Οπως τα ιεραρχούσε η σημερινή δημοτική αρχή το 2010. Μόνο που σήμερα το πρόβλημα της ανεργίας έχει ξεφύγει από τον έλεγχο, με τον δήμο να μένει ένας απόμακρος παρατηρητής, όπως και στα υπόλοιπα ζητήματα της πόλης. Η πόλη παραμένει βρόμικη, απροσπέλαστη, ασφυκτική. Εχουν επιτύχει το έξω να μοιάζει πιο πνιγηρό από το μέσα. Δεν υπάρχουν προσβάσιμοι χώροι, η ατμοσφαιρική ρύπανση βρίσκεται σε ιστορικό υψηλό και η δημοτική αρχή μάς ανακουφίζει με φαντασμαγορικές φιέστες, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα για να μας αποσπάσουν την προσοχή, δίχως να έχουν κανέναν ουσιαστικό θετικό αντίκτυπο για τον πολίτη.

Τη στιγμή που η πολιτική οικολογία είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ, ο οικολογικός χώρος περνά μια δύσκολη περίοδο. Ποιες είναι οι προοπτικές του;

Οι προοπτικές του οικολογικού χώρου συνδέονται με τις προοπτικές των οικολογικών ζητημάτων. Τα μεγάλα σύγχρονα διακυβεύματα, τόσο για τη χώρα όσο και για τη Θεσσαλονίκη, είναι τα οικολογικά. Η επίθεση που γίνεται στα συλλογικά αγαθά, όπως στις περιπτώσεις της πώλησης του νερού της Θεσσαλονίκης, της εξόρυξης του χρυσού στη Χαλκιδική, των ελεύθερων χώρων, των αιγιαλών και της ενεργειακής φτώχειας, αλλά και τα κινήματα και οι κινήσεις πολιτών που δραστηριοποιούνται γύρω από αυτά αποδεικνύουν πως είναι ζωτική η ανάγκη για τη φωνή της πολιτικής οικολογίας.

Συνέχεια

Την τιμή της Θεσσαλονίκης σώζει η πρώην εκπρόσωπος Τύπου των Οικολόγων Πράσινων, Ελεάννα Ιωαννίδου | star.gr

120514122444_4395

Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος είναι το πιο «βαρύ» όνομα και ο μοναδικός υποψήφιος δήμαρχος για την Αθήνα που έχει υπογράψει τη δέσμευση μέχρι στιγμής. Χαρακτηρίζοντας, μάλιστα, την κίνηση της Animal Action «πολύ έξυπνη ιδέα», δήλωσε: «Προσυπογράφω το κείμενο και δεσμεύομαι να ακολουθήσω μια πολιτική σεβασμού και προστασίας των αδέσποτων φίλων μας, μια πολιτική που θα αντιστοιχεί στον ευρωπαϊκό χαρακτήρα που θέλουμε να προσδώσουμε στην Αθήνα, την πόλη μας». Την… τιμή της Θεσσαλονίκης σώζει η πρώην εκπρόσωπος Τύπου των Οικολόγων Πράσινων, Ελεάννα Ιωαννίδου. Οι νυν δήμαρχοι Αθήνας και Θεσσαλονίκης, Γιώργος Καμίνης και Γιάννης Μπουτάρης αντίστοιχα, δεν έχουν (ακόμη τουλάχιστον) υπογράψει την σχετική δέσμευση.

Πηγή

Συνέχεια