Τα νέα μας

Η υποψήφια Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Ελεάννα Ιωαννίδου, μιλάει στην Κουλτουρόσουπα

topic_3677

Δημοτικές εκλογές εν όψει και οι υποψήφιοι διεκδικητές του δημαρχιακού τίτλου πολλοί. Κάποιοι περισσότεροι γνωστοί και άλλοι λιγότερο. Η «Κουλτουρόσουπα», σε μια προσπάθεια να γνωρίσει τους υποψήφιους Δημάρχους της Θεσσαλονίκης στο εκλογικό σώμα των ψηφοφόρων, απευθύνει ισότιμα σε όλους ένα κοινό ερωτηματολόγιο – 15 ερωτήσεων – και ζητά τις απαντήσεις τους. Σε ερωτήσεις, όχι κλισέ πολιτικές με απαντήσεις- κασέτα, αλλά ουσιαστικές και εστιασμένες κυρίως σε θέματα πολιτισμού, τον τομέα που εκπροσωπεί με τρόπο εναλλακτικό, το αγαπημένο σάϊτ της πόλης. Άλλωστε, τί πιο πολιτικό από τον πολιτισμό με την ευρεία του έννοια! Παρά την… τεχνογνωσία κι επιτυχία μας στο κομμάτι της κριτικής, τούτη τη στιγμή δεν κρίνουμε τίποτα. Παρουσιάζουμε πρόσωπα με τρόπο αντικειμενικό και τα θέτουμε στη κρίση του κοινού, του τελικού κριτή… κ.κ. υποψήφιοι Δήμαρχοι, ιδού οι ερωτήσεις, ιδού το βήμα, ιδού και οι απαντήσεις σας. Κ. Ελεάννα Ιωαννίδου του συνδυασμού Γειτονιές σε δράση – Οικολογία-Αλληλεγγύη-Πολιτισμός
ο λόγος σήμερα σε σας…
Απαντήστε παρακαλώ!

Με αφορμή την υποψηφιότητά σας ως Δημάρχου, θα θέλαμε να συστηθείτε με ένα σύντομο βιογραφικό (15-20 σειρών) σε σχέση με τις γνώσεις, τα ενδιαφέροντα, το επάγγελμα, την ενασχόλησή σας με τα κοινά…

Γεννήθηκα το 1972 και μεγάλωσα “Μπότσαρη και Δελφών”. Σπούδασα Νομική στο Α.Π.Θ., μιλώ Αγγλικά και Γαλλικά, και είμαι πολύτεκνη μητέρα.
Το 1995 πρωτοεντάχθηκα σε συλλογικότητα: την Ένωση Πολιτών Θεσσαλονίκης για το Περιβάλλον και τον Πολιτισμό, με την οποία κέρδισα την εμπιστοσύνη των Θεσσαλονικέων με την οραματική ματιά για την πόλη μας.
Ως δικηγόρος συμμετείχα σε σημαντικές και νικηφόρες μάχες για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής στην πόλη, το σταμάτημα της υποθαλάσσιας, την προστασία του μνημείου του Αλλατίνη από την τσιμεντοποίηση, την αποτροπή της οικοπεδοποίησης του δάσους του Κισσου και του ρέματος των 40 Εκκλησιών, την αναστολή της άδειας που σκανδαλωδώς, είχε εκδώσει ο Δήμος Θεσσαλονίκης για το Bungalow White είναι μόνο μερικές από τις γνωστές μάχες που κερδηθήκαν καθώς και κάποιες άλλες ίσως λιγότερο γνωστές αλλά σημαντικές διεκδικήσεις των κατοίκων της Θεσσαλονίκης. Συμμετείχα στα κινήματα της πόλης από την δεκαετία του ’90 και υπήρξα μέλος του Legal Team, κατά την διάρκεια της συνόδου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Θεσσαλονίκη το 2003, γνωστή για την δράση της σε κινήματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δραστηριοποιήθηκα στο θέμα της Χαλκιδικής, συνδράμοντας τον αγώνα των κατοίκων της ενάντια στην εξόρυξη χρυσού από το 2010. Είμαι μέλος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και συμμετέχει στη NAFTHA, ή αλλιώς την “Άμεση Πράξη ενάντια στην φασιστική βία στην Θεσσαλονίκη”. Έχω διατελέσει μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων κι εκπρόσωπος τύπου του κόμματος στην περίοδο 2010-2012.

Ποια στοιχεία του χαρακτήρα σας θεωρείτε ως πιο σημαντικά για την άσκηση των καθηκόντων ενός Δημάρχου;

Για την άσκηση των καθηκόντων ενός Δημάρχου απαιτείται πρώτα και πάνω από όλα μια ομάδα ανθρώπων με διάθεση και όραμα, που μπορεί να επικοινωνεί σε σχέσεις ισότητας και ελευθερίας, για να διεκδικεί στη βάση ενός άλλου μοντέλου διοίκησης, συλλογικού, όχι προσωποκεντρικού.
Για να ασκήσει κανείς δημαρχιακά καθήκοντα πρέπει να ζει μέσα στην πόλη, να βιώνει τα προβλήματά της, να ακούει τους πολίτες της, να συνδράμει στις πρωτοβουλίες και τα κινήματα πολιτών, για να ξέρει ποιος είναι οι πλέον αποτελεσματικές και κατάλληλες λύσεις.

Αυτό εγώ, ως πολίτης, το βίωσα. Είδα και αντιμετώπισα δημάρχους και υποψηφίους συμβούλους που απέκοψαν τον εαυτό τους από την κοινωνία και, κοιτώντας την από ψηλά, προσπάθησαν να της φορέσουν έναν κορσέ, που την εξανάγκαζε να ασφικτυά, να πνίγεται. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της απόστασης και του ελιτισμού, με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι κάθε λογής ηγέτες –όπως και η σημερινή δημοτική αρχή- την πόλη. Αυτήν την αλαζονική απόσταση θέλω να αντιμετωπίσω. Και έχω το πείσμα να το κάνω.
Μια καλή ακροάτρια με πείσμα, που δεν υπόσχεται περισσότερα από αυτό που μπορεί να κάνει, λοιπόν.

Αν ως απλός ψηφοφόρος είχατε να διαλέξετε – αυστηρά – μεταξύ «ικανότητας» και «ήθους», ποιο από τα δύο προσόντα θα βάραινε στην τελική σας κρίση και γιατί;

Εδώ θα μπορούσα να σου απαντήσω με την πλατωνική ρήση “πάσα επιστήμη χωριζομένη αρετής πανουργία ου σοφία”.
Δεν θα υιοθετούσα ποτέ αυτή την μακιαβελλική λογική που θέλει τον σκοπό να αγιάζει τα μέσα. Ο τρόπος με τον οποίο διεκδικείς τα πράγματα, διαμορφώνει και το αποτέλεσμα, στο οποίο φτάνεις.
Πώς μπορείς να είσαι αποτελεσματικός αν είσαι ανήθικος, ανειλικρινής με τους πολίτες; Αυτό συμβαίνει μόνο σε πολιτικούς που θέλουν να αποφύγουν τους πολίτες, που έχουν πράγματα να κρύψουν, ατζέντες και συμφωνίες σε βάρος των πολιτών.
Εμείς θέλουμε να χτίσουμε μια σχέση συνεργασίας με τους πολίτες, με τις συλλογικότητες, γιατί από εκεί προερχόμαστε. Από κάτω. Και αυτό μας έχει εξοπλίσει με την ικανότητα που προσφέρει η γνώση των κοινωνικών προβλημάτων και με το ήθος και την ειλικρίνεια εκείνη, που απαιτείται για μια σχέση ίσης ελευθερίας.

Με δεδομένη την απαξίωση των κομμάτων από τους πολίτες, παρατηρείται στις τρέχουσες εκλογές μια έντονη τάση «ανεξαρτητοποίησης» των υποψηφίων. Θεωρείτε αυτή την τάση υγιή, ότι κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση ή όχι;

Άλλη μια λαϊκή σοφία μας λέει πως σε καιρούς χαλεπούς κάποιοι βαπτίζουν την ανάγκη φιλοτιμία. Δεν μπορώ να κρίνω ως υγιές το φαινόμενο μιας κατ’ επίφαση ανεξαρτητοποίησης. Ανεξαρτησία σημαίνει βούληση να θέσεις την προσωπική σου ατζέντα λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα προβλήματα των πολιτών και να μην υιοθετείς μια έξωθεν οριζόμενη πολιτική σε πλήρη συστοιχία με το κυβερνητικό κέντρο.
Όσο και αν χτίζεις με τη συνδρομή των μέσων και της άγνοιας, το προφίλ του ανεξάρτητου και του υπερκομματικού, οι ιδέες σου, τα λόγια σου, σε προδίδουν.
Άλλωστε μην ξεχνάτε πως όλα αυτά τα οριακής συνταγματικότητας νομοθετήματα της τελευταίας στιγμής (κατάργηση διάταξης που απέκλειε τη συμμετοχή του νυν δημάρχου, αύξηση του αριθμού των υποψηφίων στους δημοτικούς και περιφερειακούς συνδυασμούς, διαίρεση δήμων του Καλλικράτη) προς όφελος ορισμένων “ανεξάρτητων” υποψηφίων προτάθηκαν.

Πιστεύετε ότι η εξάρτηση της τοπικής αυτοδιοίκησης από την κεντρική εξουσία, λύνει ή δημιουργεί προβλήματα και σε ποιο βαθμό θα τη χαρακτηρίζατε «αποτελεσματική συνεργασία»;

Η κεντρική εξουσία έχει τα δικά της άλυτα προβλήματα που μεταθέτει και στους δήμους. Και οι δήμοι με τη σειρά τους αποκτούν ένα άλλοθι για να δικαιολογήσουν την ανικανότητά τους. Μια ανικανότητα πίσω από την οποία κρύβεται η εμμονή να παραμείνει ο δήμος προσκολλημένος στους κεντρικούς μηχανισμούς.
Πετάνε σαν φλεγόμενη ράβδο την ευθύνη στο κράτος, τις κλειστές στρόφιγγές του, την απαξίωση των δήμων. Ναι, αυτό είναι μια πραγματικότητα, όμως οι ίδιοι δεν αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, για να δημιουργήσουν μόνοι τους τις συνθήκες μιας καλλίτερης ζωής για τους πολίτες.

Αυτά που η κεντρική εξουσία προσφέρει, είναι μια γιγαντιαία, αναποτελεσματική γραφειοκρατία, ένας λαβύρινθος νόμων και αποφάσεων.
Εμείς προκρίνουμε κάθε προσπάθεια αποκεντροποίησης. Κάθε πρωτοβουλία που έρχεται αγνά και αυθεντικά από κάτω και στοχεύει στην αλλαγή που έρχεται από τον πολίτη, όχι από τον πολιτικό.

Ως πολιτιστικό σάϊτ, δεν μπορούμε παρά να εστιάσουμε στο θέμα «πολιτισμός». Για σάς αυτή η έννοια περιορίζεται στα αμιγώς πολιτιστικά δρώμενα ή εκτείνεται ευρύτερα;

Πολιτισμός δεν είναι μόνο η τέχνη στα στενά όρια που μπορεί να θέτει ένας απλός ορισμός. Πολιτισμός είναι οι μνήμες της πολύχρωμης, πολύοσμης, μαρτυρικής ιστορίας της πόλης. Πολιτισμός είναι η συγκολλητική εκείνη ουσία που συνθέτει τις σήμερα ατομοκεντρικές, μοναχικές, φυγόκεντρες ψηφίδες ενός μωσαϊκού.
Πολιτισμός είναι ο τρόπος που μιλάμε, περπατάμε, αλληλεπιδρούμε. Είναι η ένταση με την οποία επικοινωνούμε.
Πολιτισμός είναι μια κίνηση, όχι μια κατάσταση. Είναι η προϋπόθεση για μια Θεσσαλονίκη αλλιώτικη στον κόσμο. Μια προϋπόθεση και όχι μια πολυτέλεια.Το δικό μας πρόγραμμα για τον πολιτισμό έχει τρία σκέλη.
Τον πολιτισμό που μπορεί να καταστήσει την Θεσσαλονίκη εναλλακτική πολιτιστική πρωτεύουσα των Βαλκανίων, την αξιοποίηση όλου αυτού του τεράστιου πολιτιστικού πλούτου της πόλης, με την παραχώρηση χώρων σε ομάδες δημιουργίας, την τέχνη στα σήμερα θλιβερά μας σχολεία,
και τέλος τον πολιτισμό στην καθημερινότητα του πολίτη, ως βάση για τη ανασύνθεση της κοινωνίας και την επανάκτηση του δημόσιου χώρου.

Μιλώντας για τον «πολιτισμό της καθημερινότητας» ενός δημότη, μπορείτε να απαριθμήσετε και να αξιολογήσετε συγκεκριμένα πράγματα που τον σηματοδοτούν;

Στην Θεσσαλονίκη ο δημόσιος χώρος πλήττεται, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, από ένα διαρκώς εντεινόμενο κοινωνικό αίσθημα απαξίωσης. H εχθρική σχέση του πολίτη μαζί του είναι χρόνια και αμφίδρομη. Οι αιτίες γι’ αυτό πολλές.
Η απαξιωτική λειτουργία του κράτους και των θεσμών, η έλλειψη της κοινωνικής συνοχής, η αδιέξοδη εσωστρέφεια, η αδυναμία μιας αδρανούς δημοτικής αρχής, η εντύπωση της τέχνης ως μια πολυτέλεια για λίγους που λαμβάνει χώρα σε αποστειρωμένους χώρους, η αντίληψη μιας μοριακής ζωής που θεωρεί το δημόσιο χώρο απλά ως μια υποχρεωτική διαμεσολάβηση ανάμεσα στο σπίτι και τον χώρο εργασίας του, που πρέπει απαθώς να διαβεί, είναι όλα τα στοιχεία αυτού του ζοφερού πίνακα.
Η ανάκτηση του δημόσιου χώρου, η κατοίκησή του από τον πολίτη με όρους συλλογικότητας, εμπιστοσύνης, δημιουργικότητας αποτελεί ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα.
Εμείς προερχόμαστε από αυτά τα κινήματα, των πεζών, των ποδηλατών, των πιο ήρεμων ρυθμών, της τέχνης στον δρόμο, στα σχολεία, στις γειτονιές και αυτά ενισχύουμε.

Σε αυτόν τον «καθημερινό πολιτισμό», σε ποιο ποσοστό ενδεικτικά αντιστοιχεί η ευθύνη του Δήμου και σε ποιο του δημότη; Πόσο καθοριστική είναι η συμμετοχή του;

Τα βήματα που πρέπει να γίνουν απαιτούν τη σύγκρουση με μια χρόνια, εμπεδωμένη νοοτροπία που συντηρείται με τη συνενοχή μιας συντηρητικής μερίδας πολιτών και της αδρανούς δημοτικής αρχής που τόσο αλαζονικά και ισοπεδωτικά χαρακτηρίζει τους Θεσσαλονικείς «χωριάτες»
Και όμως μια δημοτική αρχή, που δε θα αρκείται σε εξαγγελίες, μα θα προβαίνει σε πράξεις, μπορεί να δημιουργήσει τις συνθήκες για αυτή την αλλαγή, ακριβώς γιατί είναι τόσο κοντά στον πολίτη. Δεν είναι μια απρόσωπη αρχή, όσο και αν προσπαθούν να την κάνουν τέτοια.

Ποια είναι η γνώμη σας αντικειμενικά, για το γενικότερο πολιτιστικό επίπεδο των Θεσσαλονικέων, είτε με την ευρεία, είτε με την στενότερη έννοια;

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που συγκρούεται. Δεν είναι μια πόλη με ίδιους ανθρώπους, και εμένα δεν μου αρέσει να μιλώ με τη λογική του «μέσου όρου», του «μέσου πολίτη».
Εγώ στήριζα, στηρίζω και θα στηρίζω, όλες αυτές τις υπέροχες συλλογικότητες, που ανθίζουν, διεκδικούν τον δημόσιο χώρο, μια καθαρή πόλη, μια σχέση αλληλεγγύης. Αυτές οι αυτό-οργανωμένες πρωτοβουλίες οι οποίες συνεχίζουν να προσπαθούν, δίχως να τους παρέχεται ούτε η στοιχειώδης βοήθεια από την απόμακρη αυτή δημοτική αρχή.

Η Θεσσαλονίκη χαρακτηριζόταν πάντα, λόγω ιστορικών συγκυριών, ως πόλη με «πολυπολιτισμική» κουλτούρα. Ισχύει αυτό σήμερα, βλέπετε αυτή την δημιουργική διαφορετικότητα στη σύγχρονη κουλτούρα της;

Η Θεσσαλονίκη έχασε τον πολυπολιτισμικό της χαρακτήρα, επειδή κλείστηκε για χρόνια στον εαυτό της, καλλιέργησε φοβικά σύνδρομα στους πολίτες της, αρκέστηκε σε εξαγγελίες, που χάιδευαν τα αυτιά των νοσταλγών μιας μεγάλης πόλης.
Σταδιακά, δειλά, το κλίμα αυτό βλέπω πως αλλάζει. Οι πολίτες παίρνουν πρωτοβουλίες, γνωρίζουν τον ιστορικό πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της πόλης.
Η Θεσσαλονίκη μπορεί να ξαναβρεί αυτή την χαμένη θέση στον κόσμο, αρκεί να δώσει έμφαση στον πολιτισμό της και όχι σε φιλόδοξα οικονομικά σχέδια, που μένουν σχέδια.
Η συνομωσία αυτή γεωγραφίας και ιστορίας, δίνει στην πόλη τη δυνατότητα να γίνει μια εναλλακτική πολιτιστική πρωτεύουσα των Βαλκανίων, μια «προσφυγούπολη» καλλιτεχνών, που θα παρέχει «διαβατήριο» σε κάθε πρωτοπόρο και δημιουργό.

Στις συνήθεις περιπτώσεις αδράνειας και απροθυμίας των δημοτών για συμμετοχή σε δράσεις, σκέφτεστε κάτι πέρα από τις γνωστές, αλλά αδιάφορες καμπάνιες, για να πετύχετε την ενεργοποίηση / ευαισθητοποίηση;

Αποφασίσαμε να ονομάσουμε τον συνδυασμό μας «Γειτονιές σε δράση», γιατί απλά η φιλοσοφία μας προστάζει να σκεφτούμε παγκόσμια και να πράττουμε τοπικά.
Οι γειτονιές, αυτές είναι ο πυρήνας της αλλαγής. Οι σχέσεις των ανθρώπων με τις γειτονίες τους είναι στενές. Και εμείς τους καλούμε να αυτό-οργανωθούν και να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής τους σε αυτές.
Δεν αναλωνόμαστε σε μεγαλοπρεπείς δηλώσεις και φιέστες, που σαν πυροτεχνήματα , χάνονται αυτοστιγμεί. Βρίσκουμε τον συλλογικό εκείνο χώρο, που η δράση μπορεί να καρποφορήσει, αν σπείρουμε τις ιδέες μας. Και αυτός ο χώρος είναι η γειτονιά.

Όσον αφορά στα πολιτιστικά δρώμενα, θεωρείτε ότι η πόλη καλύπτεται επαρκώς ή υπάρχουν τομείς με σοβαρές ελλείψεις και πού οφείλεται κατά τη γνώμη σας αυτό;

Υπάρχουν ελλείψεις σοβαρές που οφείλονται στην άποψη που παρουσιάζει τον πολιτισμό ως πολυτέλεια. Αυτό οδήγησε ακριβώς την πόλη σε μια εσωστρέφεια, σε μια άγνοια του ιστορικού παρελθόντος, σε μια παρακμή και επέτρεψε σε πολιτικούς να αποφασίζουν για τον πολιτισμό, ως ένα προϊόν που άλλοτε κόβεται και άλλοτε ευεργετείται κακότεχνα.
Υπάρχουν στην πόλη μας φεστιβάλ, που αποτελούν πρότυπο, μα δεν μεριμνά κανείς για την προστασία τους, ιδιαίτερα τώρα εν μέσω κρίσης. Σας θυμίζω τα τελευταία γεγονότα με το Φεστιβαλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Εμείς προτείνουμε την προστασία των ήδη υπαρχόντων φεστιβάλ, αλλά και τη δημιουργία νέων, όπως το Φεστιβάλ Ποίησης “Ναζίμ Χικμέτ” και το φεστιβάλ καλλιτεχνικής παραγωγής της απανταχού εβραϊκής διασποράς Ο πολιτισμός είναι ο τρόπος που ζούμε και δημιουργούμε.

Με ποια κριτήρια θα ορίζατε την «ποιότητα» μιας πολιτιστικής εκδήλωσης του Δήμου και με ποια την επιτυχία της; Πόσο σχετίζεται το αποτέλεσμα με το κόστος;

Θα την όριζα ως εξής. Σύμφωνα με το κατά πόσο ενεργοποίησε τη συμμετοχή καλλιτεχνών και πολιτών, δίχως να πνίξει και να καπελώσει αυτή τη δημιουργικότητα.
Ο δήμος αυτό που πρέπει να κάνει αρχικά είναι να μην εμποδίζει και έπειτα να διευκολύνει την δημιουργία. Σήμερα η δημιουργία είναι μια πηγή δόξας και χρήματος, σύμφωνα με την οποία θα κριθεί μια πετυχημένη δημοτική αρχή.
Όχι. Ο δήμος πρέπει να επιτρέπει στην δημιουργία να ανθίζει με την περιποίηση των πολιτών, δίχως να διαμεσολαβεί ο ίδιος, παρα μονάχα για να παρέχει ότι χρειάζεται, δίχως να αποσκοπεί σε ιδιοτελή αντίδωρα.

Ο πολιτισμός ήταν και είναι πάντα ο πλέον αδικημένος οικονομικά τομέας σε επίπεδο κρατικού προϋπολογισμού. Το συμμερίζεστε ως ρεαλιστική άποψη, ειδικά σε δύσκολες εποχές μνημονίου;

Ο πολιτισμός δεν είναι προϊόν, για το οποίο αποφασίζουν, άλλοτε περικόπτοντάς το και άλλοτε ευεργετώντας το κακότεχνα και υστερόβουλα.

Η πόλη διαθέτει ένα αξιόλογο δυναμικό ανθρώπων στον πολιτιστικό τομέα που μπορεί να κάνει σημαντικά πράγματα. Αν το πιστεύετε, πώς σκέφτεστε να τους συνδράμετε ουσιαστικά ως Δήμος;

Το απάντησα παραπάνω.

Σας ευχαριστούμε θερμά, καλή σας επιτυχία.

Πηγή

Συνέχεια

Μαχόμαστε κόντρα σε κάθε λογική που μετατρέπει συλλογικά αγαθά σε μαθηματικές εξισώσεις

_MG_1276_eleanna

Στο πλαίσιο του αφιερώματος του alterthess.gr για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαΐου, φιλοξενείται συνέντευξη της Ελεάννας Ιωαννίδου, επικεφαλής της δημοτικής κίνησης «Γειτονιές σε Δράση – Οικολογία, Αλληλεγγύη, Πολιτισμός».

Σε εξέλιξη βρίσκεται στο πλαίσιο των κυβερνητικών σχεδιασμών η ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ και του λιμανιού της Θεσσαλονίκης. Ποια είναι η στάση σας απέναντι σε αυτά τα σχέδια;

Η διαρκής και χρόνια συμμετοχή μας στα κινήματα ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων αγαθών και του δημόσιου χώρου είναι μια εύγλωττη απάντηση στην ερώτησή σας. Εμείς τασσόμαστε και μαχόμαστε κόντρα σε κάθε λογική που μετατρέπει συλλογικά αγαθά, συστατικά για μια αξιοπρεπή ζωή, σε μαθηματικές εξισώσεις, στατιστικούς πίνακες και φιλέτα. Είναι η άλλη άποψη που έχουμε για το περιεχόμενο της λέξης “ανάπτυξη” αυτό που διαφοροποιεί τη στάση μας.

Η οικονομία δεν είναι αριθμοί και εξισώσεις, δεν είναι ένας σκοπός για την επίτευξη του οποίου θυσιάζεται το περιβάλλον και ο άνθρωπος. Είναι μια κατασκευή, ένα εργαλείο, που πρέπει να τεθεί στην υπηρεσία του ανθρώπου και της κοινωνίας.

Το τελευταίο διάστημα ο δήμος Θεσσαλονίκης αντιμετωπίζει μία «αποψίλωση» του προσωπικού λόγω διαθεσιμότητας. Τι στάση θα κρατήσετε σε σχέση με την επιμονή της κυβέρνησης να μειώσει το προσωπικό των δήμων;

Είμαστε αντίθετοι στη μείωση του προσωπικού του δήμου, γιατί ανοίγει την πόρτα για την περαιτέρω απαξίωση του δημόσιου χαρακτήρα της λειτουργίας του και συνεπακόλουθα την απαξίωση των συλλογικών αγαθών. Με τη συστηματική αποψίλωση του προσωπικού σε βασικές λειτουργικές αρμοδιότητες του Δήμου, όπως τους σχολικούς φύλακες ή στην καθαριότητα, κάποια στιγμή θα φτάσουν να μας πουν πως πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν μέχρι και τα δημοτολόγια. Γιατί, όμως, συντελείται αυτή η αποψίλωση; Γιατί όταν καταργήθηκε π.χ. η δημοτική αστυνομία δεν ξεσηκωθήκαμε όλοι και όλες, για να την διεκδικήσουμε, ως απαραίτητο φύλακα του δημόσιου χώρου στην πόλη; Γιατί, όσο υπήρχε, δεν ήταν αποτελεσματική. Γιατί κάποιοι φρόντισαν να δημιουργήσουν και να συντηρήσουν τους μηχανισμούς που δεν θα την άφηναν να κάνει τη δουλειά της με τρόπο που να την καταστήσει πολύτιμη για την πόλη μας. Γι αυτό, πρώτα από όλα, διεκδικούμε ένα Δήμο με κοινωνικό έλεγχο σε κάθε λειτουργία του, έναν Δήμο που θα αξιοποιεί στο μέγιστο και δεν θα απαξιώνει τους ανθρώπους του, ένα Δήμο που θα λειτουργεί για όλες και όλους διάφανα και όχι πελατειακά και, φυσικά, ένα Δήμο που δεν θα αφήνει χώρο για εργοδότες σαν της Κούνεβα.

Στα μεγάλα προβλήματα που θα κληθείτε να αντιμετωπίσετε ως δήμαρχος Θεσσαλονίκης, εάν εκλεγείτε, είναι αυτό της καθαριότητας. Ποια είναι η στρατηγική διαχείρισης των σκουπιδιών σύμφωνα με το πρόγραμμά σας;

Ένα πρόβλημα, του οποίου η λύση ήταν από τις βασικές εξαγγελίες της “Πρωτοβουλίας”, και παρατηρούμε διαρκώς να εντείνεται. Βασική προϋπόθεση για να λύσεις το πρόβλημα αυτό είναι το πείσμα, η απόφαση να το λύσεις. Δεν μπορείς να το αντιμετωπίζεις καιροσκοπικά, ως απλά ένα ακόμα “θα”. Το δικό μας πρόγραμμα είναι σαφές. Μείωση των σκουπιδιών, διαλογή στην πηγή, ανακύκλωση και διαχωρισμός στο σπίτι, αύξηση των κάδων και των μηχανισμών περισυλλογής τους, κομποστοποίηση στη γειτονιά (να έχουμε λίπασμα για τις γλάστρες, τις ενοποιημένες πρασιές μας και -γιατί όχι;- τις πράσινες ταράτσες μας), εφαρμογή της αρχής “πληρώνω όσο πετάω” και, κυρίως, κοινωνικός έλεγχος. Είμαστε κάθετα αντίθετοι στην καύση των σκουπιδιών. Είναι ακριβή, ρυπογόνα, ξεπερασμένη.

Ένα μεγάλο ποσοστό των πολιτών της Θεσσαλονίκης ζει κάτω από το όριο της φτώχειας ως αποτέλεσμα των μνημονιακών πολιτικών. Ποια μέτρα θα πάρετε αν εκλεγείτε δήμαρχος για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης;

Η τοπική αυτοδιοίκηση δίνει τη δυνατότητα σε μια δημοτική αρχή που έχει τη διάθεση να ακούσει αλλά και να δράσει – μια αρχή που έχει προκύψει από τη βάση και δεν έχει επιβληθεί από τα πάνω – να είναι δίπλα στον πολίτη και να στηρίξει εγχειρήματα αλληλεγγύης, αποτελώντας προστατευτικό ανάχωμα ακόμα και σε καταστροφικές κυβερνητικές πρακτικές και αποφάσεις.

Εμείς προτείνουμε τη δημιουργία μιας ομάδας καταγραφής των ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη, τη παραχώρηση κτιρίων για τη δημιουργία αυτό-οργανωμένων χώρων αστέγων, φυσικά με όρους διαφάνειας. Είναι παράλογο σε μια πόλη, όπου υπάρχουν τόσα πολλά εγκαταλειμμένα κτήρια, να υπάρχουν τόσοι άστεγοι.

Επίσης, στήριξη των αυτοδιαχειριζόμενων αλληλέγγυων δομών υγείας, όπως το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης, όχι υποκαθιστώντας τα, αλλά ενισχύοντας με διαφάνεια την δομή τους με υλικοτεχνική υποδομή, δικτύωση, στέγαση, κλπ. Στόχος να αυτοοργανωθούν από τα κάτω κοινωνικά ιατρεία αλληλεγγύης πρώτα στα Διαμερίσματα και μετά σε κάθε γειτονιά.

Αντιμετώπιση της ενεργειακής φτώχειας με τη δημιουργία “τράπεζας ενέργειας” για τις ευπαθείς ομάδες με εξοικονόμηση στα (επί του παρόντος) σπάταλα κτίρια του Δήμου και έσοδα από πράσινη ενέργεια από τις ταράτσες τους. Ταυτόχρονα, στήριξη σε συνεργατικές επιχειρήσεις ανέργων για την παραγωγή πράσινης ενέργειας μέσα στην πόλη και την ανακύκλωση. Πάντα με διαφάνεια, για να μην εμφιλοχωρήσει κι εκεί το πελατειακό σύστημα.

Συνεργατικά κυλικεία στα σχολεία, που θα φροντίζουν κανένα παιδί να μην μένει χωρίς φαγητό το πρωί, με άμεση αναδιανομή των εισπράξεων υπέρ των οικονομικά αδυνάτων.

“Φαγώσιμα” υπερτοπικά πάρκα, “φαγώσιμα” πανεπιστημιακά άλση: ενίσχυση των περιαστικών καλλιεργειών, φύτευση των ελεύθερων χώρων των πρώην στρατοπέδων και των πανεπιστημίων με οπωροφόρα. Σύστημα κινήτρων σε εστιατόρια που παρέχουν δωρεάν γεύματα σε ειδικό τραπέζι για ευπαθείς ομάδες.

Μέριμνα για την ψυχική υγεία του πληθυσμού, ιδίως των παιδιών, με έμφαση στις εθελοντικές ομάδες ψυχολογικής στήριξης με εργαλεία την τέχνη και τον πολιτισμό.

Και, φυσικά, τράπεζες χρόνου στη βάση της γειτονιάς. Απάντηση στην κρίση δεν μπορεί παρά να είναι η αλληλεγγύη. Ο Δήμος οφείλει να δημιουργήσει τις συνθήκες, για να λειτουργήσει ο δημόσιος χώρος και η κοινότητα ως δίχτυ ασφαλείας για όσους και όσες χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους.

Ποια πόλη θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για τη Θεσσαλονίκη κατά την άποψή σας και γιατί;

Πόλεις-πρότυπα υπάρχουν μόνο στο “simcity”. Η ίδια η συγκέντρωση πολλών ανθρώπων σε πόλεις δημιουργεί τέτοια επιβάρυνση στα οικοσυστήματα, όπου φιλοξενείται, που μόνο στη μείωση της βλάβης στο περιβάλλον μπορούμε να στοχεύσουμε.

Η αστικοποίηση είναι αναπόφευκτο σημείο των καιρών. Εγώ, για το δικό μου simcity, αντλώ πρότυπες μεθόδους διαχείρισης από όλες τις πόλεις του κόσμου. Ως βάση κρατώ την πολυχρωμία της πόλης μας, της Θεσσαλονίκης, αλλά με την προσπελασιμότητα της Βιέννης, τη ρυμοτομία του Βανκούβερ, την κοινωνική αυτοοργάνωση της Μαριναλέντα, τους αστικούς λαχανόκηπους, τις τράπεζες χρόνου και τα ανταλλακτικά δίκτυα της Βαρκελώνης, το πάντρεμα της ιστορίας με το σήμερα της Φλωρεντίας, τις συγκοινωνίες του Τορόντο, την ενεργειακή αυτάρκεια του Γκίσινγκ, και την κοινωνική διαχείριση των απορριμμάτων της Αμβέρσας.

Συνέχεια

Ιωαννίδου: Διέψευσαν τις προσδοκίες μας, βγαίνουμε μπροστά

pic-0-norm

Συνέντευξη στη Voria.gr της υποψηφίας δημάρχου Θεσσαλονίκης με τον συνδυασμό «Γειτονιές σε Δράση», Ελεάννας Ιωαννίδου

Κάτω από τη βάση βάζει στη διοίκηση Μπουτάρη η υποψήφια δήμαρχος Θεσσαλονίκης με την παράταξη «Γειτονιές σε Δράση» (που υποστηρίζεται από τους Οικολόγους Πράσινους), Ελεάννα Ιωαννίδου.

Στη συνέντευξή της στη Voria.gr η κ. Ιωαννίδου εκφράζει την αντίθεσή της στη λογική του δεύτερου γύρου, χαρακτηρίζοντας τη διαδικασία αυτή «εκβιαστική» για τους πολίτες.

Κάνει λόγο για «καιροσκοπισμό και η επιφανειακή αντιμετώπιση των ζητημάτων» από τις άλλες παρατάξεις που υιοθετούν μόνο ως συνθήματα και στα λόγια τις ιδέες των οικολόγων και των αυτό-οργανωμένων πολιτών και συλλογικοτήτων, για να τις ξεχάσουν μετεκλογικά.

Όσο για τα προσωποκεντρικά μοντέλα τα χαρακτηρίζει «υποτιμητικά, συγκεντρωτικά και αναποτελεσματικά» και προκρίνει τις συλλογικές διαδικασίες διοίκησης και την απόδοση ουσιαστικού ρόλου στις γειτονιές. Μια διοίκηση σε άμεση συνέργεια με τους πολίτες.

-Πού θεωρείτε ότι υστέρησε η διοίκηση Μπουτάρη στην πρώτη θητεία της; Εσείς ως νέα υποψήφια μείνατε ικανοποιημένη από την προεκλογική εκστρατεία;

Η διοίκηση Μπουτάρη υστέρησε πρώτα από όλα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της  καθημερινότητας. Οι επιδόσεις της σε θέματα όπως τα σκουπίδια, το κυκλοφοριακό, η παράνομη στάθμευση κινήθηκε, για να χρησιμοποιήσω δική τους έκφραση “κάτω από τη βάση”.

Μεγάλη ευκαιρία χάθηκε ως προς την ενεργοποίηση των πολιτών και την αξιοποίηση της δυναμικής που είχε η Πρωτοβουλία όταν εξελέγη, για να κάνει τομές. Και βέβαια στο ότι δεν εκπλήρωσε όσα είχε υποσχεθεί, αφού πρώτα είχε βάλει πολύ ψηλά τον πήχη. Κι αυτό είναι κάτι που έπρεπε να συζητάμε σήμερα, γιατί κάπως έτσι απαξιώνεται η δημοκρατία στα μάτια του πολίτη, όταν για ακόμα μια φορά νιώθει προδομένος.

Αυτή η έλλειψη ουσιαστικού απολογισμού της διοίκησης Μπουτάρη, νομίζω ότι χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό την προεκλογική εκστρατεία που διανύουμε. Ως πολίτισσα νιώθω ότι διάλογος γίνεται για τις εντυπώσεις, το success story στην τηλεόραση σε πνίγει μαζί με τους λογαριασμούς και την αποφορά της πόλης και οι πολλά υποσχόμενες μακέτες έχουν ανθίσει, μα σύντομα θα μαραθούν.

-Γιατί να ψηφίσουν Ελεάννα Ιωαννίδου οι ψηφοφόροι της Θεσσαλονίκης;

Το παρελθόν μου στα κινήματα, στις διεκδικήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον Πολιτισμό, τις μητέρες, τις αυτο-οργανωμένες συλλογικότητες είναι γνωστό. Εγώ δεν καλώ τους ψηφοφόρους της πόλης να ψηφίσουν εμένα. Το πρώτο πρόσωπο δεν μου αρέσει. Τα προσωποκεντρικά μοντέλα, αν και πολύ δελεαστικά, μου μοιάζουν υποτιμητικά και εν δυνάμει συγκεντρωτικά και αναποτελεσματικά. Ακριβώς γι’ αυτό ΕΜΕΙΣ θέλουμε αυτό το μοντέλο να το ανατρέψουμε.

Αυτό που εμείς προτείνουμε στην Θεσσαλονίκη, είναι μια ομάδα πολιτών, που έρχεται από τα κάτω, που δεν είναι περιχαρακωμένη και απομακρυσμένη από τον κόσμο, αλλά προέκυψε από τον κόσμο, λειτουργεί σε σχέσεις ισότητας και ελευθερίας και μπορεί να ακούσει και να προσφέρει αποτελεσματικές λύσεις στα προβλήματα των πολιτών μέσα από τον Πολιτισμό, την Αλληλεγγύη και την Οικολογία.

Της προτείνουμε μια ομάδα ανθρώπων με διαψευσμένες προσδοκίες, που ζουν την πόλη, ανήκουν στα κινήματά της, διεκδικούν μέσα από αυτο-οργανωμένες πρωτοβουλίες μια καλλίτερη ζωή, και αποφάσισαν να βγουν μπροστά.

-Ποιοι πιστεύετε ότι θα αναμετρηθούν στο δεύτερο γύρο και ποιον θα συμβουλεύατε να επιλέξουν οι ψηφοφόροι σας;

Κατ’ αρχάς να σας εκφράσω την αποδοκιμασία μας στην διαδικασία του δεύτερου γύρου. Θεωρούμε ότι είναι μια διαδικασία εκβιαστική προς τους πολίτες και αντιδημοκρατική στην ουσία της. Ενώ ο πολίτης έχει κάνει μια ξεκάθαρη επιλογή, εξαναγκάζεται να συμμετάσχει έπειτα σε μια διαδικασία στην οποία το μη χείρον βέλτιστον κερδίζει. Μια παράταξη που ενδεχομένως μήτε τον εκφράζει, μήτε τον ικανοποιεί.

Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από το οποιοδήποτε αποτέλεσμα, οι γειτονιές σε δράση, θα αποφασίσουν για τις επόμενες κινήσεις τους, συλλογικά και διάφανα, με πολιτικά και αυτοδιοικητικά κριτήρια, χωρίς δοσοληψίες και, βέβαια, αφού θα έχουμε πλήρη εικόνα για το τι προτείνουν οι υποψήφιοι.

-Τι θα άλλαζε στην καθημερινότητα των Θεσσαλονικιών με δήμαρχο την Ελεάννα Ιωαννίδου;

Η σχέση με την πόλη του. Αυτό θα άλλαζε. Εμείς εστιάζουμε στις γειτονιές. Είναι, οι χωρικές μονάδες, μέσα από τις οποίες μπορούν να δράσουν και να δημιουργήσουν οι πολίτες. Και τους καλούμε να αυτό-οργανωθούν και να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής τους σε αυτές.

Δεν αναλωνόμαστε σε εκθαμβωτικές δηλώσεις και φιέστες, που εξαφανίζονται αυτοστιγμεί, δίχως κανέναν θετικό αντίκτυπο.

Αναζητήσαμε τον συλλογικό χώρο, όπου η δράση μπορεί να καρποφορήσει αν σπείρουμε τις ιδέες μας. Και αυτός ο χώρος είναι η γειτονιά.  Έτσι μονάχα μπορεί ο δημόσιος χώρος να ανακτηθεί, να κατοικηθεί και να γεμίσει από τον πολίτη με όρους  συλλογικότητας, εμπιστοσύνης, δημιουργικότητας.

Εμείς προερχόμαστε από αυτά τα κινήματα, των πεζών, των ποδηλατών, των πιο ήρεμων ρυθμών, της τέχνης στον δρόμο, στα σχολεία, στις γειτονιές και αυτά ενισχύουμε.

-Ποια αποτελέσματα θα σας άφηναν ικανοποιημένη και ποια θα σας απογοήτευαν;

Ήδη αισθανόμαστε ικανοποιημένοι από τη διαπίστωση ότι πολλές παρατάξεις έχουν υιοθετήσει κάποιες ιδέες μας, που συνήθιζαν να αγνοούν, να αμελούν. Μας προκαλεί φυσικά ένα ελαφρό μειδίαμα ο καιροσκοπισμός και η επιφανειακή αντιμετώπιση των ζητημάτων, που ενώ για εμάς είναι μείζονα, γι’ αυτούς είναι άλλο ένα σύνθημα, άλλη μια γραμμή λέξεων, που μετεκλογικά θα χάσει κάθε βαρύτητα.

Θα είμαι ικανοποιημένη με κάθε αποτέλεσμα, που δε θα είναι εκλογικό, αλλά πρακτικό για τη ζωή των πολιτών. Με κάθε αποτέλεσμα, που θα ξεφεύγει από την εμμονή της εξουσίας και θα εστιάζει στα προβλήματα της πόλης. Των σκουπιδιών, των δημόσιων χώρων, του Πολιτισμού, της Αλληλεγγύης, της Κυκλοφορίας, της προσβασιμότητας.

Για την ουσία δίνουμε αυτή τη μάχη. Για τα αυτονόητα που μένουν κενό γράμμα.

Συνέχεια

Συνέντευξη της υποψήφιας δημάρχου Θεσσαλονίκης, Ελεάννας Ιωαννίδου, στο dubiumn.com

01

Αν έχεις ασχοληθεί με τα κινήματα για το Νερό, την εξόρυξη στην Χαλκιδική, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη διατροφή, τη μητέρα, τον Πολιτισμό δεν υπάρχει περίπτωση να μην γνωρίζεις την Ελεάννα.

Δικηγόρος δραστήρια και μαχητική, τη γνώριζαμε μέσα από την αρθρογραφία της και τη δράση της στην Χαλκιδική, όπου συνέδραμε τους κατοίκους στον αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, τη συμμετοχή της στα κινήματα της πόλης. Τώρα τη γνωρίζουμε με μια ιδιότητα διαφορετική. Ως υποψήφια δήμαρχο της Θεσσαλονίκης με τον συνδυασμό “Γειτονιές σε δράση. Οικολογία Αλληλεγγύη Πολιτισμός.

Τί σε οδήγησε στην απόφαση να συνθέσεις το ψηφοδέλτιό σου και να κατέβεις για δήμαρχος της πόλης;

Δεν είχαμε ποιόν να ψηφίσουμε! Περιμέναμε ότι θα βρισκόταν ένας συνδυασμός να μας εκφράζει. Δεν βρέθηκε! Και γι’αυτό αποφασίσαμε να φτιάξουμε το δικό μας συνδυασμό. Έναν συνδυασμό που εισάγει ένα διαφορετικό μοντέλο πολιτικής. Όχι προσωποπαγές και αρχηγοκεντρικό, αλλά ένα συλλογικό εγχείρημα που λειτουργεί με όρους ισότητας και ελευθερίας, αμεσοδημοκρατικά και ξεκάθαρα. Είμαστε ενεργοί πολίτες που δεν μπορούσαμε να δεχτούμε ότι θα περιμένουμε ακόμα πέντε χρόνια για να αλλάξει η ζωή στην πόλη.

Ποιό είναι το προφιλ των ανθρώπων που συνθέτουν αυτό το ψηφοδέλτιο; Είναι συγκεκριμένης λογικής και νοοτροπίας; Κι αν ναι, ποιά είναι αυτή;

Διεκδικούμε χώρο για όλους και όλες. Οι περισσότερες είμαστε γυναίκες υποψήφιες δημοτικές σύμβουλοι. Όταν λέμε ότι είμαστε  ”γειτονιές σε δράση” όντως τα άτομα που συμμετέχουν είναι οι συνηθισμένοι γείτονες, μα με ασυνήθιστες ανησυχίες!
Έχουμε αρκετούς ανέργους στην ομάδα, όπως και έναν άνθρωπο που φιλοξενείται (δεν έχει σπίτι). Έχουμε αρκετούς μετανάστες, άλλους που είναι εδώ από άλλες χώρες της Ευρώπης ή από την Αλβανία. Έχουμε κι έναν άνθρωπο που έχει φύγει από τη Θεσσαλονίκη και συμμετέχει μέσω skype. Είναι μετανάστης στο Λονδίνο, νέος και δραστήριος πολιτικά κι αποφασισαμε να κάνουμε αυτό το τόλμημα.
Είμαστε άνθρωποι που έχουμε καταρρίψει τις αυθεντίες και έχουμε αποφασίσει να αναλάβουμε τον αυτοκαθορισμό της ζωής μας.

Ποιές κοινές ανησυχίες σας ώθησαν να βρεθείτε στον ίδιο χώρο;

Το ότι δεν θέλουμε να περιμένουμε από τους άλλους για να φτιάξουμε τη ζωή μας, θέλουμε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Είμαστε άνθρωποι που έχουμε δοκιμάσει το πως είναι να οργανώνεσαι σε συλλογικότητες, άνθρωποι που προερχόμαστε από συλλογικότητες, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι το να μπορείς να συνυπάρχεις και να δημιουργείς θετικά είναι κάτι εφικτό και κάτι για το οποίο δεν χρειάζονται ούτε ιδιαίτερα χρήματα όπως μας έλεγαν μέχρι τώρα και οι άλλοι υποψήφιοι (όλοι οι δήμαρχοι που πέρασαν από τη Θεσσαλονίκη γκρινιάζουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γιατί δεν τους στέλνει λεφτά η Αθήνα) .  Εμείς θεωρούμε ότι με πρακτικούς τρόπους, με εύκολες λύσεις – με πολλές μικρές λύσεις και όχι με μεγάλες φιέστες και πυροτεχνήματα – μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητά μας.

Bλέπουμε ότι όλοι οι άλλοι υποψήφιοι ή όσοι έχουν περάσει από τη δημαρχιακή θέση της πόλης θελουν περισσότερο να ταυτιστεί το όνομά τους με ένα μεγάλο έργο. Εμείς θεωρούμε ότι όσο είμαστε παγιδευμένοι σε αυτήν τη λογική, παγιδεύεται και η Θεσσαλονίκη δίχως να γίνεται κανένα έργο.

Και εν τω μεταξύ περνάει ο καιρός. Είμαστε με τη ”φωτιά στα μπατζάκια μας”, γιατί ο βασικός πυρήνας της ομάδας είναι άνθρωποι με παιδιά κι η μετακίνηση μέσα στην πόλη για τους γονείς έχει γίνει αβίωτη.

Πώς θα αντιμετωπίσετε σαν δημοτική αρχή όλα αυτά τα φαινόμενα; Τη μη προσπελασιμότητα της πόλης από ευπαθείς ομάδες, από γονείς κτλ; Το κυκλοφοριακό ζήτημα;

Υπάρχουν πολλά που πρέπει να γίνουν και σε πολλά επίπεδα. Έχουμε μερικά πράγματα που πρέπει να γίνουν άμεσα (π.χ αναρχία στο παρκαρισμα). Αλλά χρειάζεται πείσμα. Το πρόβλημα που μας εμφανίζει η δημοτική αρχή με την κατάργηση της δημοτικής αστυνομίας είναι εικονικό. Διότι όσο είχαμε δημοτική αστυνομία και πάλι δεν υπήρχε αυτή η προσπελασιμότητα. Τώρα όμως με την κατάργησή της έχουμε την απόλυτη αναρχία.

Εμείς θέλουμε να πάμε πολλά βήματα μπροστά. Το πρόβλημα με τα αυτοκίνητα που κατεβαίνουν στο κέντρο είναι οτι μπλοκάρουν συνολικά την κίνηση, αλλά από την άλλη οι άνθρωποι κατεβάζουν τα αυτοκίνητά τους, συχνά είναι αναγκασμένοι να το κάνουν γιατί δεν έχουν επιλογή. Γιατί δεν μπορούν να μετακινηθούν με τα Μ.Μ.Μ ή γιατί έχουν μαζί κάποιον ηλικιωμένο, κάποιο παιδί ή επειδή δεν μπορούν να τελειώσουν τις δουλειές τους με ΜΜΜ σε εύλογο χρόνο. Κάτι που σημαινει ότι θα πρέπει να δούμε τον τρόπο ούτως ώστε να προσεγγίζουν το κέντρο της πόλης όσο γίνεται περισσότεροι, πιο μαζικά.

Ακόμα, στις άμεσες προτεραιότητες μας είναι οι κυκλοφοριακές παρεμβάσεις μικρής κλίμακας, υπερυψωμένες διαβάσεις, ράμπες, σηματοδότες, σήμανση.

Ναι, αλλά αυτό δίνει το βάρος του σφάλματος κυρίως στη δημοτική αρχή και μου φαίνεται ότι παρακάμπτεται μια νοοτροπία που έχει ο Θεσσαλονικιός με την εμμονή στο αυτοκίνητο. Πρέπει δηλαδή η δημοτική αρχή να θέλει να συγκρουστεί με μια νοοτροπία που δύσκολα βγαίνει από το μυαλό.

Αυτή είναι και η αποτυχία αυτής της δημοτικής αρχής. Δεν συγκρούστηκε με αυτήν την νοοτροπία. Κάθεται απόμακρη, παρατηρώντας και εξαγγέλοντας αλαζονικές ύβρεις, για να αποπροσανατολίσει. Ένα από τα δικά μας συνθήματά είναι το ”οι γερανοί ξανάρχονται”! Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 8 γερανοί στη Θεσσαλονίκη, οι οποίοι κάθονται ενώ υπάρχουν διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα στην Τσιμισκή – όπου απαγορεύεται έστω και ένα να παρκάρει. Πόσο μάλλον τρία;

Σχετικά με τη νοοτροπία..δεν έχει δει ο πολίτης κάτι διαφορετικό. Δεν του το προσφέρει κανείς. Εμείς θα προσπαθήσουμε να του δείξουμε το διαφορετικό, το πώς μπορεί να προσεγγίσει το κέντρο. Αφού περάσει αυτό και τα παιδιά μας βιώσουν μια διαφορετική Θεσσαλονίκη, αυτό ξέρω πως θα κερδίσει τον κόσμο. Σκοπός είναι να περάσεις στην ψυχολογία του πολίτη την αισιοδοξία ότι μπορεί να γίνει.

Αν βρούμε τρόπο να ενεργοποιήσουμε τους γερανούς δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια. Αν για μια εβδομάδα λειτουργήσουν οι γερανοί στο κέντρο της πόλης. Όταν θα πάει ο άλλος να πάρει το αμάξι που έχει παρκάρει παράνομα και δεν το βρει εκεί θα το ξανασκεφτεί. Αν αυτό γίνει για μια εβδομάδα, θα αργήσει πολύ κάποιος να σκεφτεί να το παρκάρει παράνομα ξανά. Θα είναι ένα ισχυρό μάθημα.

Παράλληλα με αυτό θα πρέπει φυσικά να δώσεις και διεξόδους (περιφερειακά parking, εκμετάλλευση λιμανιού, εκμετάλλευση Δ.Ε.Θ, υπόγειο parking με μικρό αντίτιμο, ή αν είναι υπαίθριο, ελεύθερο).  Αντίστοιχα, μπορούν να βρεθούν τρόποι, ούτως ώστε όποιος προσεγγίζει τη Θεσσαλονίκη να μπορεί να αφήσει το αμάξι του και με γραμμές λεωφορείων, μικρών, ευέλικτων.

Για παράδειγμα στη Λαγκαδά δημιουργούνται ”σαρανταποδαρούσες” από άδεια λεωφορεία που κατεβαίνουν στο κέντρο, ενώ δεν χρειάζεται. Αν υπάρχουν λεωφορεία που κινούνται κυκλικά μεταξύ των παρκινγκ των άλλων γραμμών λεωφορείων ή κόντρα flow, αυτό είναι πολύ χρήσιμο, κάνει πολύ γρήγορη τη μετακίνηση.
Πολλά μικρά ευέλικτα λεωφορεία που θα συνδέουν και τις γραμμές των μεγάλων λεωφορείων και τα παρκινγκ και το τραμ – που διεκδικούμε από το 1995- όπως και τη θαλάσσια συγκοινωνία.

Πρέπει να κάνουμε την πόλη προσπελάσιμη. Να χωράνε καροτσάκια, ποδήλατα, να υπάρχει ηχητικό σήμα για τους τυφλούς. Να υπάρχει η δυνατότητα ανάγνωσης για ανθρώπους με προβλήματα ακοής. Και τέλος χρειάζεται γκρέμισμα σε μερικά πεζοδρόμια. Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα με τις ράμπες, οι οποίες είναι πάρα πολύ άσχημα κατασκευασμένες. Έχουν δαπανηθεί άδικα χρήματα για ράμπες που δεν έχουν αξία, σε λάθος σημεία.

Πρέπει επιτέλους να φύγουμε από τη βιτρίνα και να πάμε στην ουσία.

Υπάρχουν κοινά στοιχεία με άλλες παρατάξεις που κατεβαίνουν να διεκδικήσουν τη δημαρχία;

Έχουμε κοινά στοιχεία με αρκετές από τις άλλες παρατάξεις όσον αφορά σε αυτά που λέμε, γιατί κάποια πράγματα είναι κοινός τόπος ότι πρέπει να γίνουν. Όχι μόνο των παρατάξεων, αλλά και των πολιτών. Όμως πιστεύουμε ότι είμαστε οι μόνοι που δίνουμε βασική προτεραιότητα στην καθημερινότητά μας. Είμαστε οι μόνοι που εννοούμε αυτά που λέμε και δεν μένουμε σε ρητορείες ανώφελες.

Από τη μια έχουμε την παράταξη Μπουτάρη. Κοιτάξτε την «Πρωτοβουλία» – στο χτίσιμο της οποίας κάποιοι από μας είχαν συνεισφέρει. Η «Πρωτοβουλία» αντιμετωπίζει επιδερμικά όλα τα πράγματα, αργεί πάρα πολύ να ανταποκριθεί στα αιτήματα, και όταν ανταποκρίνεται, το κάνει με έναν τρόπο δικό της.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μιας και είμαστε στην πλατεία Ελευθερίας. Έγινε ένας διαγωνισμός, της οποίας ο αρχικός σκοπός ήταν να αναδειχτεί η ιστορική φυσιογνωμία της πλατείας. Στη συνέχεια ο διαγωνισμός έγινε με κριτήρια τα οποία δεν ιεραρχήθηκαν, με αποτέλεσμα ο σχεδιαστής να προσπαθήσει να συμβιβάσει πολλά διαφορετικά στοιχεία που είχε ανάγκη ο διαγωνισμός. Και έτσι χάθηκε τόσο το θέμα της ιστορικότητας και του μνημείου, όσο και του πρασίνου.  Στη συνέχεια και αφού έγινε το σχέδιο, ανακάλυψαν ότι έπρεπε να γίνει υπόγειο πάρκιν. Μα αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ξανακάνεις το διαγωνισμό!

Είναι απαράδεκτο και προσβολή για την μνήμη των Εβραίων που χάθηκαν σε αυτή την πόλη, η πλατεία που τους συγκέντρωνε να είναι τώρα χώρος συγκέντρωσης αμαξιών και απορριμμάτων. Μετά από τόσο χρήμα και ενέργεια που δαπανήθηκε, δεν έγινε τίποτα.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα προχειρότητας και επιφανειακής αντιμετώπισης των προβλημάτων.
Ποιές είναι οι βασικές προτεραιότητες που θέτετε εσύ και η ομάδα σου για την επόμενη μέρα στη Θεσσαλονίκη; Τί διαφορετικό κομίζεις στην πολιτική σκηνή;

Εμείς θα θέλαμε να υλοποιήσουμε το ένα τρίτο του προγράμματος της πρωτοβουλίας του 2010! Δεν μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, αλλά κάποια πράγματα για τα οποία αναρωτιόμαστε γιατί δεν έγιναν ακόμα (π.χ πράσινες αυλές στα σχολεία ή τραμ ή καθαρό αέρα) έχουμε το πείσμα να τα κάνουμε. Πήραμε έναν αέρα κοσμοπολιτισμού όταν έφυγε το προηγούμενο καθεστώς Παπαγεωργόπουλου. Σίγουρα είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Αλλά από την άλλη η αμέλεια της παρούσας δημοτικής αρχής είναι ορατή. Η ατμοσφαιρική ρύπανση είναι σε υψηλά επίπεδα, η πόλη ασφικτυά, πνίγει τους κατοίκους της, είναι απροσπέλαστη. Για το νερό, το βασικό αγαθό της ζωής μας, ο δήμαρχος κρατά μια ασαφή και ταλαντευόμενη στάση.

Εμείς κινούμαστε από κάτω, ακούμε, ζούμε τα προβλήματα και ξέρουμε τις πιο κατάλληλες λύσεις. Γιατί δεν νουθετούμε εξ αποστάσεως, μιλούμε, επικοινωνούμε και συμπράττουμε.

Πώς κρίνεις τον κόσμο της Θεσσαλονίκης; Τί ζητά; Ζητά αυτό που εσύ προσφέρεις;

Οι πολίτες δεν ξέρουν τί να ζητήσουν. Ζητούν να αγαπήσουν την πόλη τους, να ζήσουν μέσα σε αυτή. Αλλά έχουν έναν δήμο απέναντί τους που ισχυρίζεται πως δεν έχει σημαντικές αρμοδιότητες και χρήματα, πως είναι απενεργοποιημένος. Αυτό είναι άλλοθι για να αναπαράγεται μια κάθοδος και μια ευθυνοφοβία. Και δείχνει ότι υπάρχει ανάγκη για συγκεκριμένες προτάσεις.

Από την άλλη, αυτό που οι πολίτες πραγματικά ζητάνε και νομίζω ότι εμείς μπορούμε να το δώσουμε, είναι να έχουν λόγο σε όσα τους αφορούν, στην καθημερινότητά τους. Νομίζω ότι ενα κριτήριο για το βαθμό αξιοπρέπειας κάθε ατόμου είναι το να ξέρει ότι διαθέτει τη δύναμη να επηρεάσει ο ίδιος όσα τον αφορούν. Όποιος είναι ερμαιο των καταστάσεων χάνει την αξιοπρέπεια και το σεβασμό στον εαυτό του. Εμείς θέλουμε να το ανακτήσουμε αυτό. Εμείς λέμε όχι. Με απλές λύσεις αν μπορεί ο πολίτης να έχει γνώση του τί θα μπορούσε να γίνει και αυτοοργανωμένα στις γειτονιές του να το αλλάξει.

Πώς αναλαμβάνει ο πολίτης πρωτοβουλίες για την ίδια του τη ζωή;

Αυτό θέλει θεσμική ρύθμιση, αλλά και με την αρωγή του δήμου. Υπάρχουν τρόποι. Δεν το έχει κάνει, γι’αυτό δεν πιστεύει σε αυτό. Δεν έχει συμμετάσχει ώστε να δει να υλοποιείται η πρότασή του. Δεν υπήρχε δίαυλος για τη φωνή των πολιτών. Εμείς μιλάμε για γειτονιά. Γα έναν δήμο που στέκεται και βοηθά όπου είναι απαραίτητός, μα δίνει τα κίνητρα στους πολίτες για τις πράξεις αλλαγής.

Πώς μπορεί να βοηθήσει ο δήμος στην αυτοοργάνωση των πολιτών;

Με φθηνή και ελεύθερη τεχνολογία. Παράδειγμα: Υπάρχει ελεύθερο λογισμικό στο δήμο Νέου Ηρακλείου Αττικής -ένας χώρος με διάφορες εφαρμογές, όπου ο κάθε δημότης έχει προσωπικό κωδικό, μπαίνει μέσα στη σελίδα, διαβουλεύεται και προτείνει, υποβάλλει ηλεκτρονικά αιτήματα και παρακολουθεί την εξέλιξή τους. Αυτό δημιουργήθηκε από μια ομάδα πληροφορικάριων στον εκεί δήμο. Εμείς αναζητήσαμε αν μπορεί να γίνει αυτό και στο δήμο Θεσσαλονίκης. Και μάθαμε ότι τα παιδιά που το έφτιαξαν το είχαν ήδη στείλει, αλλά ο δήμος δεν πλήρωσε για το πιστοποιητικό ασφαλείας. Έπρεπε να περιμένουμε το ΕΣΠΑ, βλέπεις. Και ακόμα περιμένουμε και αφήνουμε εργαλεία εύχρηστα και εξαιρετικά στην άκρη.

Άλλες προτάσεις μας αφορούν στον πολιτισμό, στην οργάνωση για την επανάκτηση του δημόσιου χώρου, από αυτοοργανωμένες πρωτοβουλίες πολιτών, οι οποίες έχουν τον δήμο συμπαραστάτη.

Πώς πρέπει να καταπολεμηθεί το φαινόμενο της αποχής ειδικότερα του νέου κόσμου;

Η έλλειψη εμπιστοσύνης στη δημοκρατία οφείλεται νομίζω στο ότι έχουν προδώσει τους θεσμούς όσοι τους υπηρέτησαν μέχρι τώρα. Από την άλλη πλευρά, η έλλειψη εμπιστοσύνης στη δημοκρατία φέρνει και το φασισμό από την πίσω πόρτα. Η αποχή από μόνη της δεν συνδέεται με το φασισμό, αλλά αφήνει άλλους να αποφασιζουν για λογαριασμό όλων. Και μένουν αυτοί που έχουν περισσότερη γνώση του τί γίνεται, που είναι και οι πλέον απογοητευμένοι να οδηγούνται στην αποχή.

Σε αυτούς απευθυνόμαστε εμείς, γιατί κι εμείς θα ήμασταν σε αυτό το δίλημμα της αποχής σε αυτές της εκλογές. Το αντίδοτο στην αποχή είναι η περισσότερη συμμετοχή. Η θεσμοθέτηση της συμμετοχής και η δημιουργία καταστάσεων όπου θα μπορέσει να νιώσει ο καθε πολίτης ότι συμμετέχει, ότι η φωνή του ακούγεται. Καθημερινή συμμετοχή μέσα από συμμετοχικά προγράμματα. Θέλουμε να έχουν λόγο και τα παιδια. Μπορεί να μην έχουν δικαίωμα ψήφου, αλλά θέλουμε να έχουν λόγο για το πώς θα φτιαχτεί η γειτονιά τους.

Πηγή

Συνέχεια