Τα νέα μας

Αστέρης Μασούρας: Η αλληλεγγύη συνιστά προϋπόθεση για να αντισταθούμε στην κρίση

masouras

Ο Αστέρης Μασούρας είναι ανεξάρτητος διαδικτυακός δημοσιογράφος, επιστήμονας πληροφορικής, μεταφραστής και φωτογράφος. Συμμετέχει ως ενεργό μέλος στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και μιλά στο alterthess για τους κοινωνικούς αγώνες μέσα και έξω από το διαδίκτυο για την υποψηφιότητα του στις δημοτικές εκλογές με τις “Γειτονιές σε δράση-Οικολογία -Αλληλεγγύη-Πολιτισμός” αλλά και το τι σημαίνει για αυτόν αντίσταση στην κρίση.

Συνέντευξη στην Σταυρούλα Πουλημένη

Ποιος ήταν ο λόγος που αποφάσισες να κατέβεις υποψήφιος με τις «Γειτονιές σε δράση-Οικολογία –Αλληλεγγύη- Πολιτισμός» και τι σηματοδοτεί ο τίτλος της παράταξης;

Η αρχική μου απόφαση ήταν να στηρίξω την Ελεάννα Ιωαννίδου ως υποψήφια δήμαρχο, γιατί γνωρίζω τους συνεπείς αγώνες της εδώ και χρόνια στα κινήματα της πόλης, και στον ακτιβισμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και θεωρώ ότι είναι αναγκαία η παρουσία της στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο για την ανανέωση της κοινωνικής δυναμικής του. Η υποψηφιότητά μου καθεαυτή προέκυψε ως πρακτική ανάγκη για την δημοτική κίνηση, κι όχι λόγω προσωπικής φιλοδοξίας. Ομοίως, η υποψηφιότητά μου πριν 4 χρόνια με την Ανοιχτή Πόλη είχε βασιστεί επίσης σε προσωπική εκτίμηση για τον Τριαντάφυλλο Μηταφίδη και άλλους συν-υποψήφιους, και θεωρώ ότι ήταν χαμένη ευκαιρία για την πόλη που δεν κατάφεραν οι δύο παρατάξεις να καταθέσουν κοινή υποψηφιότητα στις προσεχείς εκλογές.

Όσο για το όνομα της δημοτικής κίνησης, προέκυψε μετά από βασανιστικό brainstorming και νομίζω ότι εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο την φιλοσοφία της για τον πρακτικό, και ουσιαστικό, οικολογικό ακτιβισμό στην πόλη. Στον καιρό της κρίσης, ειδικά, η οικολογία αποτελεί βασικό άξονα δράσης των ευρωπαϊκών κινημάτων αλληλεγγύης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Πιστεύουμε ότι είμαστε καλοί “γείτονες” και με άλλες δημοτικές παρατάξεις σε κοινούς αγώνες.

Σε ποιο βαθμό αφορά η πολιτική σήμερα τους νέους της πόλης μας και πως προσεγγίζεις εσύ το ζήτημα αυτό;

Παρ’ ότι η πολιτική έχει απαξιωθεί σημαντικά στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, λόγω της διαφθοράς, της έλλειψης λογοδοσίας και των ανάλγητων πολιτικών λιτότητας που ωθούν τη νεολαία στην απάθεια και τη μετανάστευση, η Θεσσαλονίκη έχει ιδιαίτερη, σημαντική και πολυσχιδή κινηματική παράδοση διεκδικήσεων και αλληλεγγύης, που έχει σημειώσει νίκες ελπίδας. Επιπλέον, παρά το ζόφο της κρίσης, την συστηματική υποβάθμιση της οικονομίας της πόλης επί δεκαετίες, και τον περιρέοντα συντηρητισμό, η Θεσσαλονίκη εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικό και δραστήριο νεανικό δυναμικό, χάρη στα πανεπιστήμια και στην κοινωνική και πολιτιστική της ζωή. Συνεπώς, η πολιτική όχι μόνο αφορά τους νέους της πόλης, αλλά δε μπορώ καν να την αντιληφθώ χωρίς αυτούς. Η αντίσταση στην κρίση προϋποθέτει διεύρυνση της “κρίσιμης μάζας” σε δημιουργικά αλληλέγγυες πρωτοβουλίες, που μόνο μέσα απ’ την αυξημένη συμμετοχή της νεολαίας στα κινήματα και τις διεργασίες της πόλης μπορούν να προέλθουν.

Είσαι εδώ και πολλά χρόνια ενεργό μέλος των κοινωνικών μέσων δικτύωσης του δικτύου ελεύθερου λογισμικού. Πως θα μπορούσε να υποστηριχθεί η λειτουργία της αυτοδιοίκησης μέσα από την χρήση των μέσων αυτών;

Ο δήμαρχος ανακοίνωσε σε πρόσφατο debate, χωρίς λεπτομέρειες, ότι ο δήμος μεταβαίνει σε χρήση ελεύθερου λογισμικού, προκειμένου να γλυτώσει το κόστος των αδειών της Microsoft. Αν πράγματι ισχύει κάτι τέτοιο, αποτελεί θετικό κι αναγκαίο πρώτο βήμα στην αξιοποιήση τεχνολογιών ελεύθερου λογισμικού / λογισμικού ανοικτού κώδικα, που έχει γίνει εδώ και χρόνια σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, αλλά μπορούν να γίνουν πολλά περισσότερα. Πέρα απ’ την σημαντική, ειδικά στον καιρό της κρίσης, μείωση του κόστους υποδομών, η χρήση ΕΛ/ΛΑΚ, και κυρίως, ανοικτών προτύπων στη δημόσια διοίκηση αυξάνει την πρόσβαση στην πληροφόρηση, και συνεπώς την διαφάνεια, και εξασφαλίζει την αειφορία της πληροφορίας.

Όσο για τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, αποτελούν το βασικό μέσο συμμετοχικής πολιτικής επικοινωνίας και ακτιβισμού την τελευταία δεκαετία, τα οποία δεν έχει αξιοποιήσει ουσιαστικά ούτε ο δήμος, ούτε η Πρωτοβουλία (πλην ίσως του Facebook).

Η αποτελεσματική χρήση όλων των παραπάνω μέσων και τεχνολογιών επιπλέον θα συμβάλλει επιπλέον στην αποκέντρωση της αυτοδιοίκησης, την οποία ευαγγελίζεται αλλά δεν προώθησε η εν ενεργεία δημοτική αρχή.

Μπορεί να υπάρξει ουσιαστική παρέμβαση της αυτοδιοίκησης δεδομένων των περικοπών που έχουν γίνει από την κεντρική διοίκηση στους πόρους της και αν ναι σε ποιο τομέα πιστεύεις ότι θα πρέπει να επικεντρωθεί αυτή;

Το δυσκολότερο ερώτημα των αυτοδιοικητικών εκλογών αφορά στην δυνατότητα εξεύρεσης πόρων, την στιγμή που η ισοπεδωτική λιτότητα συνθλίβει εξίσου πολίτες και αυτοδιοικήσεις. Παρ’ ότι δεν σταματάμε να διεκδικούμε την επιστροφή εσόδων από τον κρατικό προϋπολογισμό στην αυτοδιοίκηση, η αύξηση των εσόδων του δήμου δε μπορεί να προέλθει μόνο από διεκδικήσεις κεντρικών χρηματοδοτήσεων και επιβολή προστίμων – φορολογιών. Οι Γειτονιές σε δράση επεξεργάστηκαν καινοτόμες προτάσεις για την δημιουργία πλούτου από τον δήμο για τους δημότες, που περιλαμβάνουν την χρήση επιφανειών σε δημοτικά κτίρια για την παραγωγή ανανεώσιμης ενέργειας, την βέλτιστη αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού του δήμου, την κοινωνική αντιμετώπιση του παράνομου παρκαρίσματος, και την αξιοποίηση της κοινωνικής επιχειρηματικότητας και του πολιτιστικού – κοινωνικού τουρισμού.

Η παράταξη «Γειτονιές σε δράση» στηρίζεται από τους Οικολόγους –Πρασίνους. Τι θα σήμαινε για σένα οικολογική πολιτική για τον Δήμο;

Ασχολούμαι συστηματικά με τα οξυμένα και πολυδιάστατα οικολογικά ζητήματα της Θεσσαλονίκης εδώ και μία δεκαετία, μέσα απ’ το blog μου, και στην συνέχεια, με την διαδικτυακή δημοσιογραφία και τον ακτιβισμό. Οι “Γειτονιές σε δράση” έχουν καταθέσει συγκεκριμένες προγραμματικές προτάσεις για την διαχείριση απορριμάτων κι ανακύκλωσης, το αστικό πράσινο, την ενεργειακή πολιτική και την κοινωφελή αξιοποίηση του δημόσιου χώρου, που βασίζονται σε διαχρονικές οικολογικές πολιτικές για συμμετοχική δράση, προσαρμοσμένες στις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες της πόλης, και βασισμένες στις ιδέες και την δράση ενεργών “γειτόνων”. Κοινές ή συγγενείς προτάσεις εμπεριέχονται στις κωδικοποιήσεις και άλλων συνδυασμών, κι ευελπιστώ ότι το όποιο δημοτικό συμβούλιο προκύψει θα αξιοποίησει αυτό το σώμα κοινωνικής γνώσης κι εμπειρίας για να αντιμετωπίσει χρονίζοντα προβλήματα και να αντιμετωπίσει την άλωση υποδομών και κοινωνίας από την κρίση.

Συνέχεια

Παιδικές χαρές την εποχή της κρίσης. Της Ελεάννας Ιωαννίδου

138025-paidikixaranavarinou

Έχω τέσσερα παιδιά και μένουμε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Τα μεγάλα μου είχαν την τύχη να μεγαλώσουν σε παιδικές χαρές, αλάνες και πάρκα, σε άλλες περιοχές και άλλες εποχές της Θεσσαλονίκης. Τα μικρά μου κοντεύουν δύο χρονών και είναι αγρίμια. Οι ελεύθεροι χώροι, όπου μπορώ να τα κατεβάσω από το καροτσάκι ή να τα αφήσω από το χέρι, χωρίς να κινδυνεύουν από αυτοκίνητο ή μηχανάκι, είναι ελάχιστοι.

Ο μόνος χώρος, όπου μπορούν επιπρόσθετα να παίξουν με ασφάλεια μαζί με άλλα παιδιά είναι η παιδική χαρά της πλατείας Ναυαρίνου, μοναδική σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου από το σπίτι μας. Όπως είναι φυσικό, εκεί μαζεύονται όλα τα παιδιά του κέντρου, ηλικίας μέχρι 9 χρονών, με αποτέλεσμα τις περισσότερες ώρες της ημέρας να μην υπάρχει κανένας απολύτως χώρος, για να παίξουν με ασφάλεια τα μικρότερα παιδιά.

Στην αναζήτηση εναλλακτικού προσβάσιμου ελεύθερου χώρου για τα παιδιά, μιλώντας με μητέρες από τη δυτική και την ανατολική Θεσσαλονίκη, συνειδητοποίησα ότι η έλλειψη γειτονικής παιδικής χαράς δεν είναι «προνόμιο» του Κέντρου. Η αρρώστια έχει επεκταθεί σε όλο το πολεοδομικό συγκρότημα κι έτσι, ανεπαίσθητα, η Θεσσαλονίκη γεμίζει με αγύμναστα και νευρικά νήπια και απελπισμένους γονείς, οι προνομιούχοι απ’ τους οποίους προσπαθούν να βρουν ιδιωτικούς χώρους εκτόνωσης των αναγκών των παιδιών τους.

Δυστυχώς, για όλα αυτά, δεν φταίει η εποχή της κρίσης, αλλά η εποχή της ευημερίας, που έχτισε τις πόλεις μας με παντελή έλλειψη πρόνοιας για όσους δεν είχαν φωνή.

Η εποχή της κρίσης, όμως, κουβαλάει μιαν άλλη δυναμική, αν, βέβαια, θελήσουμε να την ενεργοποιήσουμε συλλογικά: η απαξίωση των ακινήτων καθιστά εφικτή την αλλαγή της χρήσης τους. Τα εναπομείναντα ελεύθερα γεωτεμάχια στον πολεοδομικό ιστό, πολλά από τα οποία ρημάζουν σε διελκυστίνδες διεκδικήσεων και απαλλοτριώσεων, δεν προκαλούν κανένα ενδιαφέρον για ιδιωτική αξιοποίηση. Οι ιδιοκτήτες τους αναγκάζονται, ταυτόχρονα, να πληρώνουν δυσβάσταχτους φόρους και τέλη, την ίδια ώρα που ο Δήμος αδυνατεί να παρέχει ελάχιστους ελεύθερους χώρους για τα παιδιά που μεγαλώνουν στα διαμερίσματα-κλουβιά.

Για την απελευθέρωση όλων, θα αρκούσε μια νομοθετική πρόβλεψη τα κενά ακίνητα να μπορούν να διατίθενται κατά χρήση (όχι κατά κυριότητα) για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα που να μπορεί να ανανεώνεται, για τη δημιουργία παιδικών χαρών. Σε αυτή την περίπτωση ο ιδιοκτήτης θα απαλλασσόταν από οποιοδήποτε τέλος ή φόρο για το συγκεκριμένο ακίνητο για όσο διάστημα το διέθετε. Άλλωστε, η δημοσιονομική επιβάρυνση της μη καταβολής των τελών είναι σαφώς μικρότερη από την επιβάρυνση της απαλλοτρίωσης.

Το κόστος κατασκευής μιας ασφαλούς παιδικής χαράς, που δεν είναι μεγάλο, θα μπορούσε αφενός να μειωθεί με εθελοντική εργασία άνεργων γονιών και φοροαπαλλαγή σε όσους χορηγήσουν δωρεάν τα υλικά, και αφετέρου με μικρό εισιτήριο για περιορισμένο χρονικό διάστημα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στη γύρω περιοχή, ή συμπληρωματικά ακόμα και μέσα από δράσεις οικονομικής ενίσχυσης στη γειτονιά. Τα υλικά της παιδικής χαράς, μετά τη λήξη και μη ανανέωση της παραχώρησης – πράγμα απίθανο με τις σημερινές συνθήκες- μπορούν εύκολα να ξηλωθούν και να συναρμολογηθούν σε άλλο ελεύθερο χώρο.

Πολλοί και πολλές από εμάς, τους γονείς, – πάνω απ’ τους μισούς και πολύ πιο πάνω απ τις μισές- είμαστε άνεργοι. Άλλοι δουλεύουμε σαν τα σκυλιά για πενταροδεκάρες. Μα όλοι θέλουμε, πέρα από την εξασφάλιση στέγης και τροφής, μια μικρή δόση χαράς, κοινωνικοποίησης και ανέμελου παιχνιδιού για τα παιδιά μας. Ακόμα κι όσοι -ελάχιστοι- έχουν και χρόνο και χρήμα, γνωρίζουν πως το λούνα παρκ, το μπαλέτο και η μπάλα στο 5Χ5 δεν αναπληρώνουν την παιδική χαρά της γειτονιάς. Ας διεκδικήσουμε λίγη ευαισθησία δίπλα στην λογική και κόντρα στον παραλογισμό της εποχής που μας πήρε και μας σήκωσε, πριν πέσουμε συλλογικά και ατομικά πάνω και σ’ άλλα βράχια.

Υ.Γ. Έχω σταμπάρει ένα οικοπεδάκι σ’ ένα στενό κάθετο στη Μητροπόλεως, όπου κάποτε κάναμε μια ακτιβιστική δενδροφύτευση που «έπιασε» με τη φροντίδα των γειτόνων: ακόμα είναι πράσινο. Μήπως να του προσθέταμε και μια παιδική χαρά;

Συνέχεια