Τα νέα μας

«Τα σύγχρονα διακυβεύματα είναι οικολογικά»

03

Η Ελεάννα Ιωαννίδου είναι μια υποψηφιότητα από τον οικολογικό χώρο, σε μια πόλη με μεγάλα οικολογικά προβλήματα και ανοιχτά μέτωπα. Η ίδια κατηγορεί τους συνυποψηφίους της, Γιάννη Μπουτάρη και Σταύρο Καλαφάτη, για κατασκευή μιας εικονικής πραγματικότητας και αντιπροτείνει τη διεκδίκηση των δημόσιων χώρων και των δημόσιων αγαθών, αλλά και την αυτοοργάνωση των πολιτών

«Επιδιώκουμε να λειτουργήσουμε ως ένας δίαυλος για να ακουστεί η φωνή των πολιτών

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Τάσο Τσακίρογλου

Τι επιδιώκετε με την υποψηφιότητά σας για τη δημαρχία της Θεσσαλονίκης;

Επιδιώκουμε να δώσουμε μια εναλλακτική στους δημότες και τις δημότισσες της Θεσσαλονίκης που δεν «μασάνε» από τις εικονικές πραγματικότητες, είτε των αριθμών του κυρίου Μπουτάρη, είτε των μακετών του κυρίου Καλαφάτη, είτε της τηλεμεταφοράς στη δεκαετία του ’80 του κυρίου Μηταφίδη. Ταυτόχρονα επιδιώκουμε να λειτουργήσουμε ως ένας δίαυλος, για να ακουστεί η φωνή των πολιτών. Και ήδη έχουμε αρχίσει να νιώθουμε ότι αυτό το πετυχαίνουμε, καθώς η παρουσία μας εισάγει στην προεκλογική ατζέντα ζητήματα που μέχρι τώρα δεν απασχολούσαν τους υποψηφίους.

Οικολογία – Αλληλεγγύη. Δύο λέξεις που βάλατε στο όνομα του συνδυασμού σας. Τι τύχη έχουν στη σημερινή πολιτική σκηνή;

Στη σημερινή πολιτική σκηνή, μηδαμινή. Στην πολιτική σκηνή που εμείς θέλουμε να σκηνοθετήσουμε, τεράστια. Σήμερα οικολογία και αλληλεγγύη είναι πολυτέλειες για την οικονομική ανάπτυξη των αριθμών, που παραβλέπει τον άνθρωπο. Βλέπουμε τι γίνεται στις Σκουριές, παρατηρούμε τι επιχειρούν να κάνουν με το νερό και τους αιγιαλούς. Εμείς θέλουμε να αντεπιτεθούμε. Να διεκδικήσουμε τους δημόσιους χώρους και τα δημόσια αγαθά μας, να παρακινήσουμε τους πολίτες να αυτοοργανωθούν, να ξεφύγουν από τη μοριακή σχέση με τον χώρο και την αποξένωση απ’ ό,τι τους ανήκει.

Πώς ιεραρχείτε τα βασικά προβλήματα της Θεσσαλονίκης και πώς στάθηκε απέναντί τους η σημερινή δημοτική αρχή;

Οπως τα ιεραρχούσε η σημερινή δημοτική αρχή το 2010. Μόνο που σήμερα το πρόβλημα της ανεργίας έχει ξεφύγει από τον έλεγχο, με τον δήμο να μένει ένας απόμακρος παρατηρητής, όπως και στα υπόλοιπα ζητήματα της πόλης. Η πόλη παραμένει βρόμικη, απροσπέλαστη, ασφυκτική. Εχουν επιτύχει το έξω να μοιάζει πιο πνιγηρό από το μέσα. Δεν υπάρχουν προσβάσιμοι χώροι, η ατμοσφαιρική ρύπανση βρίσκεται σε ιστορικό υψηλό και η δημοτική αρχή μάς ανακουφίζει με φαντασμαγορικές φιέστες, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα για να μας αποσπάσουν την προσοχή, δίχως να έχουν κανέναν ουσιαστικό θετικό αντίκτυπο για τον πολίτη.

Τη στιγμή που η πολιτική οικολογία είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ, ο οικολογικός χώρος περνά μια δύσκολη περίοδο. Ποιες είναι οι προοπτικές του;

Οι προοπτικές του οικολογικού χώρου συνδέονται με τις προοπτικές των οικολογικών ζητημάτων. Τα μεγάλα σύγχρονα διακυβεύματα, τόσο για τη χώρα όσο και για τη Θεσσαλονίκη, είναι τα οικολογικά. Η επίθεση που γίνεται στα συλλογικά αγαθά, όπως στις περιπτώσεις της πώλησης του νερού της Θεσσαλονίκης, της εξόρυξης του χρυσού στη Χαλκιδική, των ελεύθερων χώρων, των αιγιαλών και της ενεργειακής φτώχειας, αλλά και τα κινήματα και οι κινήσεις πολιτών που δραστηριοποιούνται γύρω από αυτά αποδεικνύουν πως είναι ζωτική η ανάγκη για τη φωνή της πολιτικής οικολογίας.

Συνέχεια

Μ όπως… Μετάβαση!

153210-eco

Της Τζέννυς Γκιουγκή στο tvxs.gr

Πάντα έβρισκα την ιστορία της φυλής των Ραπα-Νουι ιδιαίτερα συναρπαστική –από ανθρωπολογικής πλευράς. Ο πανάρχαιος πολιτισμός τους ευθύνεται για τα τεράστια, ανθρωπόμορφα γλυπτά στο Νησί του Πάσχα, που η κατασκευή τους αποτελεί μυστήριο μαζί με τις Πυραμίδες και το Stonehenge.
Οι Ραπα-Νουι λοιπόν, κατεξοχήν ψαράδες στο επάγγελμα, αναγκάστηκαν κάποια στιγμή να εγκαταλείψουν τον τόπο τους γιατί …ξεκλήρισαν ολόκληρο το δάσος και δεν υπήρχαν πια κορμοί για να γίνουν βάρκες – λέγεται ότι στο νησί τους φύτρωναν οι ψηλότεροι φοίνικες σε όλο τον Ειρηνικό!

Αυτή η ιστορία πάντα με συνέπαιρνε γιατί μου φαινόταν αδιανόητο πως κατάφεραν να φτάσουν εκεί, να κόψουν μέχρι και το τελευταίο εναπομείναν δένδρο χωρίς να συνειδητοποιούν τι κάνουν, χωρίς να σκεφτούν ποτέ ότι το δάσος, όπως όλοι οι πόροι θέλει φροντίδα…

Κι αν φαντάζει περίεργο πως έφτασαν οι Ραπα-Νουι ως εκεί, πως είναι δυνατόν να βλέπανε την καταστροφή να έρχεται μα παρόλα αυτά να μην κάνουν τίποτα για να αλλάξουν τα πράγματα … αρκεί να δούμε τη συλλογική μας αντίδραση ως ανθρωπότητα σχετικά με την εξάρτησή μας από πηγές ενέργειας πεπερασμένες, που κάποια στιγμή θα μας αφήσουν χρόνους. Όλοι το γνωρίζουμε, κι όμως φερόμαστε λες και το πετρέλαιο δε θα τελειώσει ποτέ.

Μέσα από αυτή τη συνειδητοποίηση δημιουργήθηκε το ‘Κίνημα της Μετάβασης’ (Transition Movement), που σκοπό έχει να κάνει την μετάβασή μας σε νέες μορφές ενέργειας και διαβίωσης πιο ομαλή, επιστρατεύοντας νέες μεθόδους σκέψης και αντίληψης.

Συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για κάτι μοναδικό και πολύ διαφορετικό, όταν είδα ότι σε μια συνάντηση ομάδας μετάβασης οι συμμετέχοντες πριν ξεκινήσουν να συνομιλούν έκλεισαν όλοι τα μάτια, και σιωπηλά, ο καθένας μέσα του φαντάστηκε την γειτονιά του όπως θα ήθελε να είναι. Έβαλαν τους εαυτούς τους σε δημιουργική κατάσταση και μετά ξεκίνησαν τη συνεδρίαση. Κατευθείαν ήρθαν στο νου άπειρες συνελεύσεις στις οποίες παρευρέθηκα, όπου με το καλημέρα αρχίζουν οι συγκρούσεις οι φωνές και οι διενέξεις, η ασυνεννοησία και ο εκνευρισμός.

Η Εσωτερική Μετάβαση (Inner Transition) είναι ένα ισχυρό, απαραίτητο και μεταμορφωτικό εργαλείο σε πολλές από αυτές τις ομάδες. Χρειάζεται να στρέψουμε το βλέμμα μας και λιγάκι προς τα μέσα για να αναγνωρίσουμε τελικά ποιοι είμαστε, πια είναι τα πραγματικά μας θέλω, οι πραγματικές μας ανάγκες, τα κίνητρα, και οι φόβοι μας.

Να καταφέρουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, να μάθουμε να ακούμε, και να συνεργαζόμαστε και να αποκτήσουμε μια πιο ολιστική ματιά του κόσμου αντικαθιστώντας το ‘ζουμ’ φακό της εξειδίκευσης με τον ‘ευργώνιο’ της οικουμενικότητας και της διασυνδεσιμότητας των πάντων με τα πάντα.
Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της μετάβασης είναι ότι αποσκοπεί σε βαθιές αλλαγές που γίνονται με αργά και σταθερά βήματα, περιλαμβάνουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος της τοπικής κοινωνίας -τόσο κατά τον σχεδιασμό όσο και κατά την εφαρμογή τους, και δίνουν φωνή σε όλα τα μέλη μιας κοινότητας, ειδικά στα παιδιά.

Αυτό το ‘αργά και σταθερά’ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους γοργούς ρυθμούς μας, την συνεχή ανάγκη μας για ‘γρήγορα αποτελέσματα’ και το μότο ‘harder, better, bigger, faster, stronger’- το καρότο που μας (υπο)κινεί σαν κοινωνία αιώνες τώρα. Η Φύση κινείται με εντελώς διαφορετικούς χρόνους και έχει τον τρόπο της να φροντίζει όλα τα όντα, από το μικρότερο μέχρι το πιο μεγάλο. Ένα υγιές οικοσύστημα βασίζεται στην ισορροπία –κάτι που στις ανθρώπινες, καπιταλιστικές ειδικά, κοινωνίες έχει χαθεί προ πολλού, ακολουθώντας τον νόμο του ισχυρού ή όπως στην περίπτωση της ‘δημοκρατίας’ την θέληση των πολλών, αφήνοντας πάντα στην απέξω τους λίγους, αδύναμους ή μικρούς.

Οι ομάδες μετάβασης μεταμορφώνουν αργά τις τοπικές κοινωνίες από τα κάτω, ενδυναμώνοντας όλα τα μέλη τους ατομικά και συλλογικά. Βρίσκουν λύσεις σε θέματα που απασχολούν τους κατοίκους μιας περιοχής, κάνουν τους πολίτες συμμετοχικούς, αναγνωρίζοντας τις δυνατότητες τους και το δυναμικό της ομάδας, μπαίνοντας στη δράση αντί να βρίσκονται συνέχεια στη γκρίνια και την αδράνεια του να περιμένεις πάντα κάτι από την απρόσωπη και αργοκίνητη ‘πολιτεία’. Επιτρέπουν στους ανθρώπους να ονειρεύονται αλλά και να δημιουργούν μόνοι τους τις συνθήκες ώστε τα όνειρα αυτά να υλοποιηθούν.

Η Μετάβαση δεν είναι η τελευταία μόδα για να ακολουθήσει κανείς. Είναι ένας τρόπος να δούμε την πραγματικότητα γύρω μας όπως ακριβώς είναι, να σχεδιάσουμε λύσεις που θα είναι εφικτές με γνώμονα το απώτερο μέλλον, ξεκινώντας από μικρές, βιώσιμες αλλαγές στο τώρα μας. Το αποτέλεσμα είναι μικροί θύλακες αυτάρκειας και αειφορίας με σεβασμό στον πλανήτη ακόμη και μέσα σε αστικά περιβάλλοντα, με δυνατούς δεσμούς συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη τους, και τοπικές κοινωνίες δεμένες και πιο χαρούμενες.

Στην Ελλάδα υπάρχουν τρεις τέτοιες ομάδες καταγεγραμμένες, αλλά μόνο μία -αυτή στην Ακαδημία Πλάτωνος, στην Αθήνα, έχει να επιδείξει πραγματικό έργο. Προσωπικά, φαντασιώνομαι τέτοιες ομάδες να ξεπηδούν παντού και να γεμίζουν οι πόλεις μας από ‘γειτονίες σε δράση’!

H Τζέννυ Γκιουγκή είναι υποψήφια δημοτική σύμβουλος Θεσσαλονίκης με τις Γειτονιές σε δράση-Οικολογία,Αλληλεγγύη,Πολιτισμός, σύμβουλος επιχειρήσεων και ακτιβίστρια για τη διατροφική κυριαρχία

Συνέχεια